Hoe blijf ik op de hoogte van veranderingen?

Het was toen pap de zolder tot zijn werkkamer had omgebouwd. Of misschien toen mam mijn oude slaapkamer omdoopte tot kantoor? Toen de nieuwe vloerbedekking net gelegd was? Zeker nog na de verbouwing van de zolder, dat weet ik wel. Of was het de badkamer?
Ik probeer me te herinneren wanneer ik voor het laatst op de bovenverdieping en de zolder ben geweest.
Tot ongeveer mijn achtste (denk ik) sliep ik boven, daarna ben ik verhuisd naar de kamer beneden. Dat was eerst onze speelkamer.
Mij omhoog tillen deden mijn ouders eigenlijk niet meer, ik werd daarvoor te zwaar. Ik had inmiddels geleerd om zelf naar boven en beneden te komen; zittend op mijn billen mezelf tree voor tree omhoog trekken. En op de terug weg liet ik me steeds op de volgende tree zakken totdat ik beneden op ongeveer dezelfde hoogte zat als mijn rolstoel. Dan kon ik daarop over getild worden.
Die techniek kostte best wat energie, dus dat deed ik in de jaren daarna steeds minder. Nu dus bijna niet meer. Hoe blijf ik op de hoogte van veranderingen? En hoe kan ik toch boven kijken bij anderen thuis?
Verder lezen Hoe blijf ik op de hoogte van veranderingen?

Door die vraag kwam een herinnering naar boven.

In mijn vorige blog gaf ik antwoord op een vraag van één van mijn lezers, over wat er bij mij nou net even anders gaat. Eerder die week had ze er nog één voor me; ‘Je hoort wel eens van mensen die een arm of een been verloren zijn, dat ze die nog wel steeds ‘voelen’, is dat bij jou ook zo?’
Het antwoord op haar vraag was eigenlijk een duidelijke “nee”, maar door die vraag kwam wel een herinnering naar boven. Eentje uit de tijd dat ik naar weekenden ging waar ik andere kinderen met mijn handicap ontmoette. Tijdens zo’n weekend leerden we meer zelfredzaam zijn, maar deden we ook spellen en praatten we met elkaar. Een van de volwassenen stelde ons de vraag; “Vind je dat je benen wel bij je lichaam horen?” Verder lezen Door die vraag kwam een herinnering naar boven.

Met een beetje creatief denken, kom je een heel eind!

In mijn laatste blog vertelde ik over wat ik tegenwoordig anders doe dan vóór de pandemie. Vandaag niet opnieuw een verhaal over Corona. Mocht je nieuwsgierig zijn, dan kun je hier lezen over mijn zoektocht naar het “nieuwe normaal”.
Kortgeleden had ik een gesprek met iemand over mijn blog. Ze had de laatste gelezen en gaf haar commentaar erop. Leuk om dat zo van lezers terug te horen! “Als je een vraag voor me hebt, of je wilt van me weten hoe ik met een bepaalde situatie omga, dan hoor ik het graag van je!’ zei ik haar. Niet veel later kwam ze daarop terug. Ze is benieuwd naar ‘wat mensen zonder handicap voor lief nemen maar wat voor mij nét even anders gaat.’
Verder lezen Met een beetje creatief denken, kom je een heel eind!

Op zoek naar het nieuwe normaal in de 1,5 meter samenleving

Het Corona virus. Van een ver-van-mijn-bed-show in sneltreinvaart naar realiteit. Tijdens de eerste persconferenties werd ons opgedragen geen handen meer te schudden en goed je handen te wassen. Ook moeten we 1,5 afstand van elkaar houden. Verder ging het nog niet en toen dacht ik nog; ik zal er niet zo snel méér van merken. Een week later moet ik die gedachte laten varen.

Iemand uit mijn zorgteam stuurt me een berichtje dat haar zoon mogelijk in contact is geweest met iemand die besmet is met virus. Gevolg; uit voorzorg komt ze de komende twee weken niet. Een ander uit het team besluit om ook thuis te blijven omdat de gezondheid van haar vriend heel kwetsbaar is. De anderen kunnen die zorgmomenten opvangen gelukkig! Maar het maakt mij wel snel duidelijk: dit is geen simpel griepje. Dus hoe kan ik op een gezonde manier omgaan met deze situatie? En ook; wat kan ik doen om de kans op besmetting zo klein mogelijk te maken?

Gezonde dosis Corona
De eerste beslissing die ik neem is; niet te veel nieuws kijken. Als snel na de eerste persconferentie hoor ik bijna alleen maar Corona-nieuws. Vooral het aantal (nieuwe) besmettingen en het aantal overledenen worden bekendgemaakt. Ik merk dat het nieuws me alleen maar zenuwachtiger maakt en dus lijkt het me beter om het maximaal twee keer per dag te volgen. In het 18.00u Journaal of op een betrouwbare nieuwssite krijg ik het belangrijkste wel mee. Verder lezen Op zoek naar het nieuwe normaal in de 1,5 meter samenleving

Toegankelijkheidstest: ‘Wat is onze missie?’ ‘Check het museum!’

Om de zoveel tijd krijg ik een mailtje binnen van De Zonnebloem werkgroep Drenthe-Groningen. Meestal zijn het activiteiten waar ik geen belangstelling voor heb, maar deze klinkt interessant; ‘Mysterie gast gezocht’.
Het gaat over een project ‘Onbeperkt eropuit’ waarbij De Zonnebloem leden vraagt bij musea en theaters de toegankelijkheid te testen. Deze keer is het Groninger Museum aan de beurt. Hier wil ik wel aan meewerken! Meteen een goede reden om er weer eens heen te gaan.
Van de Zonnebloem krijg ik een uitgebreide vragenlijst, een declaratieformulier voor de kaartjes en de lunch plus een USB – stick. Een week later staan we zondag  ’s morgens voor het museum.
Verder lezen Toegankelijkheidstest: ‘Wat is onze missie?’ ‘Check het museum!’

Voor die groep mensen moet de gratis toegangskaart wél blijven.

“Geen gratis begeleiderkaarten meer bij de Oosterpoort.”  Ik sta met mijn jas aan in de gang en check voordat ik de deur uit ga nog één keer mijn telefoon. Nooit doen natuurlijk, want dan komt er net een bericht binnen waarop je gelijk wilt reageren. Het is een reactie op een brief die vriendin J. heeft gekregen van het theater in de buurt. Tot nu toe waren de begeleiderskaarten bij dit theater altijd gratis. Blijkbaar zijn hier reacties op gekomen van mensen die het daar niet mee eens zijn. Vanaf nu zijn in geen enkel theater deze kaarten meer gratis. Vriendin J. heeft een foto bijgevoegd van de volledige brief. Ik lees hem vluchtig en besluit te reageren als ik in de auto zit. Verder lezen Voor die groep mensen moet de gratis toegangskaart wél blijven.

“Je zit dan in een gemarkeerd vak. Daar heb je geen moeite mee?”

“Mag ik je een brutale vraag stellen? Als je niet wilt antwoorden, is dat ook goed.” Mijn buurvrouw heeft haar vraag nog niet gesteld,  maar ik kan haar hem wel raden. Ze wil weten wat de reden is dat ik in een rolstoel zit. Het is de 4e avond van mijn nieuwe kerkgroep. Tijdens het voorstelrondje een paar weken geleden heb ik niets over mijn handicap verteld. Dat doe ik nooit, wacht liever tot anderen ernaar vragen. De rest van de groep vangt ons gesprek op en iemand anders vraagt; “Voel je je gelijk aan anderen, word je niet op een andere manier benaderd?”
Ik antwoord dat dat voor mijn gevoel niet zo is. “Je zit in de zaal in een gemarkeerd vak, je hebt daar geen moeite mee?”

Brandweermaatregelen?
Nooit had ik het op die manier bekeken. Ik ga als ik in de kerkzaal binnenkom op de automatische piloot naar dat vak. Maar ineens voelt het toch wel raar. 

De motivatie voor zo’n apart vak is standaard dat het maatregelen van de Brandweer zijn. Klinkt logisch; als er brand is dan weet je waar de mensen zitten die niet (zelfstandig) naar buiten kunnen. Die mensen kun je dan sneller helpen. Tijdens de Kerst dienst wordt het gedeelte voor rolstoelers vaak naar een ander gedeelte van de zaal verplaatst. Dat dát niet altijd handige plek is, kwam ik vorig jaar achter.

Blijf voor deze keer maar hier zitten

Ik ging samen met vriendin J. naar de dienst. Eenmaal binnen zagen we dat het gedeelte voor rolstoelers achteraan was; we zaten achter de laatste rij stoelen. ‘Dit gaat niet werken’, zeiden we gelijk. ‘Zodra iedereen gaat staan, zien we niets meer’. We besloten te wachten totdat de dienst zou beginnen. Wat wij al verwachtten, gebeurde ook; Iedereen ging bij het eerste lied staan en wij zagen enkel benen. Tijdens het nummer reden we samen naar voren en gingen naast de 2e rij stoelen staan. Al snel kwam iemand van de BHV naast ons staan. Hij begreep dat we daarheen waren verhuisd. We mochten de rest van de dienst daar blijven zitten. Hoewel ik dat vreemd vond, was het fijn dat ik het podium nu wel goed kon zien. 

Het gemarkeerde vak, te herkennen aan het rolstoel-icoontje.
In dit vak is plaats voor ongeveer 6 mensen. Ik ben de enige vakkenvuller vandaag!

Er wordt van je verwacht dat je in het aangegeven vak gaat zitten. Maar als je ergens zit waar je niet alles kunt zien, mag je gewoon verhuizen. Dan geldt de Brandweervoorschriften-motivatie ineens niet meer? Zo’n apart vak is dan onzinnig in mijn ogen. In theaters en bioscopen hetzelfde verhaal. Waarom niet in theater- en bioscoopzalen stoelen plaatsen die je kunt loshalen? Dan kan je als rolstoeler met je gezelschap gaan zitten waar je wilt. 

In Groningen is een paar maanden geleden een bioscoop geopend waar de stoelen in de zalen wél weggehaald kunnen worden. Ik ga er binnenkort eens kijken om te zien hoe en of dat wel werkt.
Wat mij betreft een prima plan om standaard in te voeren. Geen apart gedeelte, geen apart geval.

Wat vind jij van dit idee? 

Ik weet niet wat de Brandweer regels zijn voor bijvoorbeeld zo’n ruimte in de kerk. Daar ga ik ze naar vragen.
De kerk ga ik ook benaderen. Benieuwd of ze me kunnen uitleggen waarom ze ons die avond wél onze eigen plaats lieten kiezen. 
De antwoorden op mijn vragen deel ik met je in een volgende blog.