“Je zit in de zaal in een gemarkeerd vak. Daar heb je geen moeite mee?”

“Mag ik je een brutale vraag stellen? Als je niet wilt antwoorden, is dat ook goed.” Mijn buurvrouw heeft haar vraag nog niet gesteld,  maar ik kan haar hem wel raden. Ze wil weten wat de reden is dat ik in een rolstoel zit. Het is de 4e avond van mijn nieuwe kerkgroep. Tijdens het voorstelrondje een paar weken geleden heb ik niets over mijn handicap verteld. Dat doe ik nooit, wacht liever tot anderen ernaar vragen. De rest van de groep vangt ons gesprek op en iemand anders vraagt; “Voel je je gelijk aan anderen, word je niet op een andere manier benaderd?”
Ik antwoord dat dat voor mijn gevoel niet zo is. “Je zit in de zaal in een gemarkeerd vak, je hebt daar geen moeite mee?”

Brandweermaatregelen?
Nooit had ik het op die manier bekeken. Ik ga als ik in de kerkzaal binnenkom op de automatische piloot naar dat vak. Maar ineens voelt het toch wel raar. 

De motivatie voor zo’n apart vak is standaard dat het maatregelen van de Brandweer zijn. Klinkt logisch; als er brand is dan weet je waar de mensen zitten die niet (zelfstandig) naar buiten kunnen. Die mensen kun je dan sneller helpen. Tijdens de Kerst dienst wordt het gedeelte voor rolstoelers vaak naar een ander gedeelte van de zaal verplaatst. Dat dát niet altijd handige plek is, kwam ik vorig jaar achter.

Blijf voor deze keer maar hier zitten

Ik ging samen met vriendin J. naar de dienst. Eenmaal binnen zagen we dat het gedeelte voor rolstoelers achteraan was; we zaten achter de laatste rij stoelen. ‘Dit gaat niet werken’, zeiden we gelijk. ‘Zodra iedereen gaat staan, zien we niets meer’. We besloten te wachten totdat de dienst zou beginnen. Wat wij al verwachtten, gebeurde ook; Iedereen ging bij het eerste lied staan en wij zagen enkel benen. Tijdens het nummer reden we samen naar voren en gingen naast de 2e rij stoelen staan. Al snel kwam iemand van de BHV naast ons staan. Hij begreep dat we daarheen waren verhuisd. We mochten de rest van de dienst daar blijven zitten. Hoewel ik dat vreemd vond, was het fijn dat ik het podium nu wel goed kon zien. 

Het gemarkeerde vak, te herkennen aan het rolstoel-icoontje.

 

In dit vak is plaats voor ongeveer 6 mensen. Ik ben de enige vakkenvuller vandaag!

Er wordt van je verwacht dat je in het aangegeven vak gaat zitten. Maar als je ergens zit waar je niet alles kunt zien, mag je gewoon verhuizen. Dan geldt de Brandweervoorschriften-motivatie ineens niet meer? Zo’n apart vak is dan onzinnig in mijn ogen. In theaters en bioscopen hetzelfde verhaal. Waarom niet in theater- en bioscoopzalen stoelen plaatsen die je kunt loshalen? Dan kan je als rolstoeler met je gezelschap gaan zitten waar je wilt. 

In Groningen is een paar maanden geleden een bioscoop geopend waar de stoelen in de zalen wél weggehaald kunnen worden. Ik ga er binnenkort eens kijken om te zien hoe en of dat wel werkt.
Wat mij betreft een prima plan om standaard in te voeren. Geen apart gedeelte, geen apart geval.

Wat vind jij van dit idee? 

Ik weet niet wat de Brandweer regels zijn voor bijvoorbeeld zo’n ruimte in de kerk. Daar ga ik ze naar vragen.
De kerk ga ik ook benaderen. Benieuwd of ze me kunnen uitleggen waarom ze ons die avond wél onze eigen plaats lieten kiezen. 
De antwoorden op mijn vragen deel ik met je in een volgende blog. 

Het perfecte plaatje

Een item in 1 Vandaag; uit onderzoek is gebleken dat mensen die ‘iets’ hebben weinig op tv komen.  Ze worden vaak alleen uitgenodigd om over daarover te praten.

Waarom moet er vaak over dat ‘iets’ gepraat worden? Ook als ze voor een heel ander onderwerp aan tafel zitten?
Bijna altijd heeft de interviewer wel een reden om het even te noemen. Degene die uitgenodigd is moet er dan toch wel íets over zeggen.  Dat kan anders, zegt o.a. Marc de Hond in dit interview.

“Kijk, ze heeft eindelijk geleerd hoe ze moet wassen!”

Een jong stel is net verhuisd naar een nieuwe buurt.  De volgende ochtend, terwijl ze aan het ontbijt zitten, ziet de jonge vrouw haar buurvrouw de was buiten ophangen en zegt: “Die was is niet erg schoon, ze weet niet eens hoe ze moet wassen. Misschien moet ze een beter wasmiddel gebruiken.” Haar man kijkt en zwijgt.


Lees verder “Kijk, ze heeft eindelijk geleerd hoe ze moet wassen!”

Dit leek de beste plek; de parkeerplaats wordt heel weinig gebruikt.

Rood-witte linten, oranje pionnen. Verderop een groot ijzeren hek. Vlak voordat ik de helling af rijd, de straat op, zie ik een ijzeren ding op de gehandicaptenparkeerplaats liggen.
Daaromheen dezelfde linten en pionnen. Ik blijf er nog een paar tellen naar kijken. Wat is het en waarom ligt dat ding daar?

Zwaar (denk)werk
’s Middags zie ik onze huismeester in de hal, roep hem en vraag of hij weet wat er is gebeurd. Er blijkt een bestelbusje tegen de balk te zijn aangereden die de maximale hoogte van (bestel)busjes aangeeft die toegestaan is op het parkeerdek. De chauffeur dacht dat het nét zou kunnen! Net niet dus.
Het hek dat op de helling naar het parkeerdek staat, moet voorkomen dat busjes toch naar boven rijden. Dat ding wat ik die ochtend op de aangepaste parkeerplaats zag liggen, is die balk. Hij ligt er nu nog. En hij ligt wel héél precies op die parkeerplaats. Dat moet bewust gedaan zijn. Ik begrijp niet waarom het precies dáár ligt. Nu kan de aangepaste parkeerplaats niet gebruikt worden!

‘Die balk is loodzwaar, het was al een hele klus om ‘m daar te krijgen! Dit leek de beste plek; de parkeerplaats wordt heel weinig gebruikt en er zijn nog twee parkeerplaatsen naast.’ Verbaast het je dat ik dat geen sterk argument vond? Langer dan een paar dagen duurt het vast niet voor alles weer is zoals het hoort.

Lees verder Dit leek de beste plek; de parkeerplaats wordt heel weinig gebruikt.

Zonder tekst en uitleg. Alsof je niet bestaat. Wat doet dat met iemand?

‘Wat handig dat je die duw-stangen in hoogte kunt verplaatsen!’ Ik ben in de oefenzaal, één van mijn 3 x 15-oefeningen aan het doen. Eerst maak ik mijn serie af voor ik hem antwoord geef. Het is inderdaad handig, dan kan iemand me duwen als dat nodig is. Al ken ik ook mensen die de duw-stangen van hun stoel hebben laten verwijderen. Lees verder Zonder tekst en uitleg. Alsof je niet bestaat. Wat doet dat met iemand?

Protocol: Niets vragen, alleen observeren en handelen

Vanmorgen heb ik met iemand van de EHBO kunnen praten. Hij vroeg hoe het nu gaat. Ik zei dat het goed gaat, maar heb hem ook de foto van m’n wondjes en het gat in mijn broek laten zien. De man is blij dat we elkaar weer tegenkwamen. Meestal bellen ze nog even om te vragen hoe het nu gaat. Alleen hadden we verder geen gegevens uitgewisseld, hij wist mijn naam niet eens! Hij legt uit dat ze volgens een protocol helemaal niets mogen vragen, alleen observeren en handelen.

Het was juist goed dat ik meteen had gezegd dat ik mijn benen niet voelde, dat had hij dus wél gehoord. Ik leg hem uit dat ik hem nogal rustig vond overkomen. Zijn antwoord klinkt nu heel logisch; zij zijn getraind om rustig te blijven, om te voorkomen dat ‘de patiënt’ door hún reactie in paniek raakt. Dat ‘niets mogen vragen’ gaan ze door dit ongeluk veranderen in het protocol. Lijkt mij goed!