Ik had wel ik-weet-niet-wat onder mijn zitkussen kunnen verstoppen!

Het is vrijdag 27 april, Koningsdag. Vriendin M. en ik zitten vooraan in de Martinikerk in Groningen. Links van mij, een paar stoelen verder zitten de Koning en Koningin aandachtig te kijken naar de bijdrage van dansgezelschap Club Guy & Roni. Ze worden begeleid door het Noord Nederlands Orkest. De dansers gaan even later van het podium af en het orkest begint opnieuw te spelen. Meteen herken ik het; mijn favoriete nummer om de Tango op te dansen! Ik kijk naar M. en ook zij herkent de muziek. Stil blijven zitten kunnen we eigenlijk niet. Maar onaangekondigd de vloer op gaan kan écht niet! Toch?

Na nog een blik naar elkaar gaan we zo onopvallend mogelijk in de goede positie staan. ‘…5,6,7,8’, tel ik in mijn hoofd. NU! En weg zijn we. Een paar tellen dansen we alleen voor in de kerk. In mijn ooghoek zie ik de Koning en Koningin opstaan en ook zij beginnen te dansen! Na hen gaat het snel en is de kerk gevuld met Tango-dansende mensen. De rest van het nummer kan ik mijn gezicht niet meer in de serieuze Tango-plooi houden. Wat is dit mooi! 

Dan stopt het orkest met spelen, komt Koningin Maxima naar me toe en zegt; “Hello, it’s me. I was wondering…”

Extra activiteit
Ineens sta ik niet meer midden in de Martinikerk, maar lig ik thuis in bed en is het Adele die me wakker heeft gemaakt. Het is 6.15. Ik druk de wekker uit en blijf een paar minuten liggen totdat ik me bedenk dat ik moet opstaan. Want vandaag is het wél Koningsdag en ga ik wél de Koninklijke Familie ontmoeten!

‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?!’ hoor ik je zeggen. Dat zal ik uitleggen.

Een paar weken geleden kreeg ik een mail van de Zonnebloem Werkgroep met de titel ‘Extra activiteit’. En die is een uitnodiging om vooraan te zitten bij de opening van Koningsdag in de Martinikerk. Ik ben niet direct enthousiast en dat komt door het gedeelte ‘vooraan zitten naast het Koningspaar’. Ik hoef nooit per se ergens vooraan te zitten en bij deze gelegenheid trekt het idee me helemaal niet.

Bovendien zie ik dit beeld voor me: een rij mensen in rolstoelen volop in beeld en daarachter de rest. En ook daar word ik niet heel enthousiast van. ‘Zo’n kans krijg je nooit meer!!’ zeg ik direct daarna tegen mezelf en mijn vriendinnen denken daar net zo over. Dus mail ik de organisator dat ik er graag bij wil zijn. Vandaag is het dus echt zo ver! Snel klim ik van mijn bed en trek de kleding aan die al dagen klaarliggen.

Stoelendans
Iets later dan ik wilde fiets ik naar het afspreekpunt en in colonne gaan we op weg naar de Martinikerk. Daar aangekomen bereid ik me voor op een uitgebreide controle voor we naar binnen mogen. In de afgelopen weken hebben we om de paar dagen mailtjes gekregen met instructies. Waar we onze handbikes mogen neerzetten bijvoorbeeld. Die mogen we in zaaltje achterin in de kerk neerzetten. Fijn! Dan weet ik zeker dat hij er nog staat als we weer naar buiten gaan. ‘Alleen het hoognodige meenemen’ was het advies vooraf. Dit om de tassencontrole zo soepel mogelijk te laten verlopen.

Het is nog vroeg, we werden verzocht om rond 8.30 bij de kerk te zijn. Er staat dan ook geen rij en we kunnen zo doorrijden en -lopen tot vlak voor de ingang. We krijgen een polsbandje en onze tassen worden gecontroleerd. Nou ja, er wordt twee tellen in gekeken en ik kan doorrijden. ‘Dat ging wel héél snel!’, denk ik als ik de kerk binnenrijd. Ik had wel ik-weet-niet-wat onder mijn zitkussen kunnen verstoppen! Niet gedaan natuurlijk, maar men had het niet ontdekt.

Dan begint het lange wachten want de Familie komt pas over ruim twee uur bij ons in de kerk. Binnen vermaken we ons met bekertjes thee uitdelen, naar het toilet gaan en naar de dansers kijken die hun dans doornemen. En met onze eigen stoelendans. Want we staan en zitten eerst achter een balustrade. Daar ziet een groot deel van ons alleen een mooie bruine balk.

Even later worden we verplaatst naar het podium waar de Familie ook gaat staan. Ik verhuis nog twee keer voor ik mag blijven zitten. Ik ben niet de enige want ik zie anderen ook meerdere keren van plaats wisselen. Waar ik vooraf tegenop zag gaat dus niet gebeuren. We zitten niet vooraan naast de Familie, maar langs beide kanten van de doorgang. Ze lopen langs ons en komen ons begroeten. Daar voel ik me beter bij!

Koninklijke bubbel
Ik ben totaal niet zenuwachtig en dat had ik wel verwacht. Want het is wel de Koninklijke Familie die we mogen begroeten! Pas als er ‘nog twee minuten voor ze hier zijn!’ wordt geroepen stijgt de spanning bij mij en in de kerk. De deuren gaan open. Eerst komt er een hele rij camera’s binnen met daarachter de Familie. Om hen heen veel beveiligingsmensen. En direct is alle spanning uit mijn lichaam verdwenen. Wat een rust stralen deze mensen uit! Ik merk de mensen om mij heen niet meer. Zit in een soort Koninklijke Bubbel. Dan zie ik Amalia op me af lopen met een ontwapenende glimlach. Ik steek mijn hand uit, zeg; Goedemorgen, welkom! en ze loopt door. Dan volgen haar zusjes met daarachter Koningin Maxima! Ook zij steekt direct haar hand uit en glimlacht naar me. Warm, hartelijk en betrokken. Prins Floris en Prins Pieter Christiaan lopen achter haar en ook bij hen krijg ik hetzelfde gevoel. Ze zijn er die drie seconden echt voor mij.

Het gezelschap gaat naast elkaar staan om naar de dans van Club Guy & Roni te kijken. Als de dans is afgelopen, lopen ze weer aan de andere kant de kerk uit. Om mij heen beginnen mensen hun spullen te pakken. Mijn Koninklijke Bubbel knapt. ‘Dat was ‘m?’ vraag ik nog. Ja dus. Hét moment is voorbij voordat je het door hebt. Dat ik dit heb mogen meemaken is een heel bijzondere ervaring die ik nooit zal vergeten! Het zal je waarschijnlijk niet verbazen: we hebben niet de Tango  gedanst met Koningin Maxima. Toch jammer.

Zou jij aarzelen om naar zo’n gelegenheid te gaan als het de bedoeling lijkt dat je vooraan komt te zitten?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.