Mijn hart bonst nog in mijn keel wanneer ik verder de winkel binnenrijd.

Bij de supermarkt sta ik voor de draaideur te wachten tot ik naar binnen kan. Net als ik mijn handen aan mijn hoepels wil zetten om naar binnen te rijden, vlieg ik naar voren en zoef door de draaideur. “Hé!” roep ik verbaast. Ik haal mijn handen net op tijd van de hoepels. Laat ze langs mijn wielen hangen tot ik aan de andere kant van de draaideur ben. Mijn hart bonst nog in mijn keel wanneer ik verder de winkel binnenrijd. “Ik wilde je alleen maar even over de drempel helpen, hoor!” zegt een mannenstem beledigd achter me. Ik reageer niet.

Te laat
Onderweg naar huis gaat er door mijn hoofd wat ik eigenlijk had willen doen en zeggen. Namelijk me omdraaien en de man vragen waarom hij in vredesnaam zonder een woord te zeggen mijn duwstangen vastpakt! Mijn rolstoel zomaar vooruit duwen is hetzelfde als een loper zonder een woord te zeggen vastgrijpen.

Iets wat je niet zomaar doet lijkt mij.

Daarnaast zou ik meneer vertellen dat ik heel blij ben dat er juist geen drempel zat! Want dan was ik waarschijnlijk naar voren gekanteld en met mijn stoel bovenop me in de draaideur beland. De deur zou wel meteen blokkeren, maar dan? Weer in mijn stoel klimmen lukt me niet zonder hulp en ik stond alleen in de draaideur.

‘Helpende hand’
Deze man dacht dat hij me hielp door me een duwtje te geven. Wat er had kunnen gebeuren dacht hij niet aan. Waarom ik toch niets zei en doorreed de winkel in? In zo’n situatie ben ik te overdonderd om te reageren en komt de reactie pas achteraf. Te laat dus. Er zit me ook iets dwars; Waarom geef je iemand die voor je staat zonder een woord te zeggen een duw, ook als het goedbedoeld is? Had hij me buiten gevraagd of hij me misschien kon helpen had ik ‘nee, dank u’ kunnen zeggen. Want vragen of ik hulp nodig heb, heb ik geen problemen mee. Het had zomaar gekund dat ik wél hulp nodig had. Maar ik bedenk me nog wat anders; Als ik op twee benen had gestaan, had hij me zeker geen duwtje gegeven. Want dat doe je niet, toch? Ik kan me voorstellen dat je die neiging hebt bij treuzelaars, maar het ook écht doen? Ik zou het in ieder geval niet durven. Het voorval herhaald zich in mijn hoofd nog een paar keer die dag. Ik neem me voor om de volgende keer wél te reageren. Maar of me dat ook dan lukt vraag me af…

Heb jij ervaring met een ‘helpende hand’? Zou jij zonder een woord te zeggen iemand in een rolstoel zomaar helpen of eerst vragen of hulp wel gewenst is?

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.