Ik hoop dat ze iets aan ons gesprekje heeft gehad.

Een paar weken voor mijn zomervakantie ga ik altijd door mijn kledingkast om te zien wat ik nog nodig heb. Gewapend met een ‘to shop’ lijst ga ik het weekend daarna dan met mijn moeder de stad in. Het is inmiddels een jaarlijkse traditie en dus gaan we ook voor deze zomervakantie een middagje shoppen.  We zijn al een tijd niet in de stad geweest en het valt ons op dat er een aantal nieuwe winkels zijn bijgekomen. We gaan één van de nieuwe winkels binnen en ik zie direct dat de vrouwenkleding niet op de begane grond is, maar beneden. “Hebben jullie een lift?” vraag ik. “Nee, helaas niet” zegt één van de verkoopsters. “Eigenlijk zouden alle winkels nu toegankelijk moeten zijn…” 

Sinds de invoering van het VN-verdrag in 2016 is het verplicht om openbare gebouwen zo goed mogelijk toegankelijk te maken voor mensen met een handicap. Veel winkeliers en restauranthouders zijn zich daar niet van bewust, kom ik ook nu weer achter.

Personal shopper
De verkoopster stelt voor om één van haar collega’s naar beneden te laten lopen om kleding voor me uit te zoeken. Heel aardig en klantvriendelijk! Maar mijn moeder is al onderweg naar beneden om te kijken of ze iets leuks voor me kan vinden. Dat doet zij of mijn zus wel vaker als we aan het winkelen zijn en ik een deel van de winkel niet in kan. Zij weten precies wat ik wel en niet leuk vind. Mijn ‘personal shoppers’. Maar eigenlijk zou ik natuurlijk het liefst zélf door de winkel gaan om te zien of er wat leuks voor me bij zit! Als een winkel waar ik al niet ín kan omdat er een hoge drempel voor de deur ligt, slaan we hem over. Wat jammer is, want misschien ligt daar wel nét dat wat ik zoek. En jammer voor de winkel zelf, want ze lopen hierdoor klanten mis. Een hoge drempel voor de deur is vrij makkelijk op te lossen  door bijvoorbeeld er een plank schuin tegenaan te leggen. Hier praat ik over met de verkoopster van de winkel.
Ik vertel haar dat je trappen ook kunt vervangen door opritten, waardoor een lift niet per sé nodig is. Of een traplift laten installeren. Maar de trappen in deze winkel zijn best smal, dus dat lijkt geen optie.

Als je de manier verandert waarop je naar de dingen kijkt, veranderen de dingen waarnaar je kijkt.

Wayne Dyer

Goed gesprek?
Ze zegt dat zij en haar collega’s hier nog niet eerder zo over hebben nagedacht. Die reactie hoor ik vaker! Dan is het juist leuk om winkeliers als ervaringsdeskundige te inspireren. Samen bedenken wat de mogelijkheden zijn. Een aantal winkels in de stad waar ik woon hebben geen trappen maar opritten en daar word ik dan even heel blij van! Natuurlijk is dat voor echt lange trappen minder handig, maar een aantal treden kun je hiermee makkelijk overbruggen. En je winkel dus toegankelijk maken voor rolstoelers, mensen met rollator of kinderwagens. Ik ben nog steeds met de verkoopster in gesprek als mijn moeder weer terug komt. Helaas heeft ze niet iets leuks gevonden. Door naar de volgende winkel.
We zeggen de verkoopster gedag en ik hoop dat ze iets aan ons gesprekje heeft gehad. Eigenlijk hoop ik dat ze met haar leidinggevende in gesprek gaat om te praten over mogelijke aanpassingen. Dat is misschien net iets te optimistisch, maar wie weet!

Ik weet dat restaurants eventuele aanpassingen zelf moeten betalen. Jammer dat daar vanuit de Gemeentes niet of nauwelijks budget voor is!

Ga jij wel eens zo’n gesprek aan in een winkel of restaurant?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.