Gewoon. Omdat het zo is.

Het is hartje zomer (ruim 30 graden) wanneer ik op een avond een Kerst-film kijk over een jonge vrouw die als journaliste een kasteel binnenglipt. Ze heeft de opdracht om een verhaal te schrijven over het leven binnen dat kasteel. Om te kunnen blijven stelt ze zich voor als de nieuwe privélerares van de prinses. De prinses komt nooit buiten en heeft geen vriendinnetjes.
Een paar dagen later kijk ik een aflevering van een serie die ik volg. In deze aflevering stuurt een moeder haar dochter naar een privé school. En een jongen gaat ’s nachts naar het bos, hij hoopt daar allerlei spannende avonturen te beleven. Klinkt allemaal niet heel spannend; een zoetsappige film en verhaallijnen in zomaar een serie.
Je vraagt je daarom nu misschien af waarom ik dit dan toch aan je wil vertellen.

De reden is dit: de prinses in de film is geboren met een handicap en heeft een lage eigenwaarde. maar dat is niet belangrijk voor het verhaal.
In de serie wordt een meisje verliefd op een ander meisje. Haar moeder stuurt haar niet zomaar naar een privé school, maar naar een school waar ze haar dochter ‘beter kunnen maken’.
De jongen gaat ’s nachts het bos in om andere jongens te ontmoeten, want hij wil niet dat anderen hem zien met een jongen. Ook dat is niet belangrijk voor het verhaal in de serie.
In mijn ogen worden hierdoor de mensen die ik hierboven noemde neergezet als ‘zielig’ of als iemand die ziek is en naar een school moet waar ze haar ‘beter maken’. Dat ze zich moeten schamen voor wie ze zijn of hoe en met wie ze willen samenleven.
In de film wordt het meisje meegegeven dat ze zeker niet zielig is. Ook in de serie worden het meisje en de jongen door hun vrienden en familie geaccepteerd om wie ze zijn en dat is een mooie boodschap!
Maar waarom er extra aandacht aan geven als het totaal niet belangrijk is voor het verhaal?

Cirkel
Waarom is het niet; gewoon, omdat het zo is? Zeker omdat de film en de serie zich afspelen in deze tijd. Niet ergens in de vorige eeuw, waar het gebruikelijker was dat mensen gehandicapt, “anders waren” of op een andere manier opvielen zo werden neergezet.
Ik denk dat als makers van films en series mensen op deze manier blijven neerzetten er nooit iets zal veranderen. Personages zo neerzetten zorgt misschien wel voor herkenning bij kijkers, dat snap ik. Pas later krijgen ze mee dat ze goed zijn zoals ze zijn.
Maar dan blijf je toch in een cirkel ronddraaien? Dan wordt het toch nooit écht gewoon dat iemand een handicap heeft of dat mensen van hetzelfde geslacht samenleven? Dan blijf je iemand toch vertellen dat hij of zij “anders” of zielig is en “beter” gemaakt moet worden?
Misschien zie ik een niet haalbaar ideaalbeeld voor me, dat kan.
Maar ik denk echt dat het op tv begint bij de makers van series en films. Zeker als het een film of serie is vooral bedoeld voor jongeren. De manier waarop zij mensen neerzetten bepaald voor een groot deel hoe er mee omgegaan wordt door de kijker. Als makers van een serie of film er verder geen aandacht aan besteden is de kijker er ook niet of minder mee bezig. Dan kun je je concentreren op waar het verhaal écht over gaat. Zal het gewoon zo zijn.
Gewoon. Omdat het zo is. Niet belangrijk.

2 gedachten over “Gewoon. Omdat het zo is.”

  1. Eens! Waarom in series en films niet vaker mensen met een beperking opnemen of gewoon van het zelfde geslacht laten houden zonder dat dit een issue is in film of serie? Glee begon wat dat betreft wel goed door er gewoon een roller in op te nemen.

  2. Goede observatie. Ik begrijp het argument en de logica erachter helemaal. Uiteindelijk moeten wij toe naar een situatie waarbij zaken niet meer “benoemd” hoeven te worden of speciale aandacht krijgen binnen een groter verband.

    Toch moeten wij ook rekening houden met het verleden. Vroeger werden sommige zaken ontkend of simpelweg helemaal niet genoemd: het bestond eenvoudigweg niet. Door zaken wel te benoemen of expliciet voor te laten komen in een verhaal zorg je er voor dat deze zaken steeds meer als vanzelfsprekend worden gezien en dus later niet meer speciale aandacht hoeven te krijgen: emancipatie.

    Ben het met je eens dat totdat dit zover is, het opvalt als iets als bijzonder wordt opgevoerd, terwijl het al zo normaal is.

    Leuk stuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *