Vergrootglas

Kortgeleden had ik een gesprek met een bekende over een tv programma dat mensen met een handicap of aandoening een paar dagen volgt. Om een beeld te krijgen van hun dagelijks leven. Ze vraagt zich af of zo’n programma niet net iets teveel is. Of je mensen die er net even anders uitzien of leven wel zo onder een vergrootglas moet leggen. Is het goed om hun verhalen te laten zien? Of is het juist beter om er geen extra aandacht aan te besteden? Ze vraagt me ook of ik aan zo’n programma mee zou werken. Haar vragen zetten mij aan het denken over wat ik vind van het bestaan van zulke programma’s.

Rollen omgedraaid
Ze bedoelt het programma ‘Je zal het maar hebben’, te zien bij omroep BNN VARA. Ik ken het wel, heb ook een paar seizoenen gezien. Het is nog steeds op tv, maar ik kijk niet meer. Niet omdat ik het geen goed programma vind, maar ben gewoon gestopt met kijken. Na mijn gesprek met haar ga ik toch een aflevering kijken. Gewoon om te zien of het nog steeds zo in elkaar zit als toen ik er regelmatig naar keek. Toen ik keek werd er in de aflevering aan een specialist meer uitleg gevraagd over een handicap of aandoening. Dat is het enige wat nu anders is. In plaats daarvan gaan ze nu naar musea waar ze meer uitleg krijgen of waar de deelnemer zelf meer uitleg geeft.
Hoe het programma in elkaar zit? Tijdens een uitzending worden twee mensen voorgesteld. Ze worden een paar dagen gevolgd; de presentator komt bij ze thuis, gaat met ze mee naar werk of sport. Hij stelt hen veel vragen om een goed beeld te krijgen over hun leven, oprecht geïnteresseerd, zonder oordeel en met de nodige humor ertussendoor. In iedere uitzending kruipt de presentator even in de huid van één van de deelnemers. Om even te ervaren hoe het is om die ander te zijn. Dat zorgt bij hem voor erkenning en bewustwording van de situatie van de ander.
Voor even ervaren hoe het leven van iemand met een handicap of aandoening is, vind ik een sterk onderdeel van het programma. Dat er veel vragen gesteld worden ook. Alleen door te vragen krijg je antwoorden en krijg je een goed beeld van hoe iemand met een handicap of aandoening leeft.

 

Bron foto: Pixaby.com

P van Privacy
Al zijn sommige vragen wel héél persoonlijk. Al denk ik wel bij zulke vragen; zou de presentator hier ook over willen praten met een vreemde, op camera?
Ik hoef serieus niet van een ander te weten hoe het er in slaapkamer aan toe gaat. Van niemand. Nooit. Of diegene nou ‘iets’ heeft of niet. Maar blijkbaar is het toch helemaal logisch om dat te willen weten zodra iemand ‘iets’ heeft.

Als je mee wilt doen vooraf goede afspraken maken en nadenken over wat je wel en niet wilt vertellen. Voorkomt hoop ik achteraf spijt hebben van je antwoorden…
Of ik mee zou willen werken aan dit programma als ze me zouden vragen? Nee, simpel omdat ik niet zo nodig met mijn hoofd op tv hoef. Ook helemaal niet de behoefte heb om hele persoonlijke zaken over mijn leven te delen met een camera erbij. ‘Je mag mij alles vragen’, zeg ik altijd. Of ik antwoord geef merk je snel genoeg. Ik heb ook wel eens vragen gekregen van mensen waarop ik wel antwoord heb gegeven, maar achteraf liever niet of iets anders geantwoord had. In een privé sfeer kun je dat nog terugdraaien of op terug komen. Op tv kan dat niet.

Ik zou dus niet aan zo’n programma meewerken, maar ik vind het zeker zinvol en waardevol dat ze er zijn. Ook al zet je mensen dan juist onder een vergrootglas. Alleen door deze verhalen te laten zien en erover te praten zorg je in mijn ogen voor bewustwording en erkenning. Is de handicap of aandoening na een tijdje niet meer zo belangrijk. Zijn het gewoon mensen.

#durftevragen
Zou jij mee willen werken aan zo’n programma?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *