Voor die groep mensen moet de gratis toegangskaart wél blijven.

“Geen gratis begeleiderkaarten meer bij de Oosterpoort.”  Ik sta met mijn jas aan in de gang en check voordat ik de deur uit ga nog één keer mijn telefoon. Nooit doen natuurlijk, want dan komt er net een bericht binnen waarop je gelijk wilt reageren. Het is een reactie op een brief die vriendin J. heeft gekregen van het theater in de buurt. Tot nu toe waren de begeleiderskaarten bij dit theater altijd gratis. Blijkbaar zijn hier reacties op gekomen van mensen die het daar niet mee eens zijn. Vanaf nu zijn in geen enkel theater deze kaarten meer gratis. Vriendin J. heeft een foto bijgevoegd van de volledige brief. Ik lees hem vluchtig en besluit te reageren als ik in de auto zit.

Positieve discriminatie
Eenmaal in de auto denk ik na over mijn antwoord aan de Brigade. Ik heb deze vorm van korting altijd ongemakkelijk gevonden. Ik heb bij het bezoek aan theater of musea geen begeleiding nodig en toch kon één van mijn ouders gratis naar binnen.  Het was en is in mijn ogen een vorm van discriminatie, alleen had je voordeel van; het gratis kaartje.
Dit is ook vaak een reactie die ik krijg; “Van dat geld kun je toch weer een koffie kopen?” Je hebt er voordeel van dus dan is het prima? Dat klopt voor mijn gevoel niet. Het blijft een scheve verhouding. Ik vind het ook een vorm van betutteling; Je hebt een handicap en dus kun je niet alleen naar een theater of museum. Het kan ook zijn dat je, omdat je bijvoorbeeld in een rolstoel zit, een deel van een tentoonstelling niet kunt zien. In dat geval vind ik het geven van een korting terecht.

Het afschaffen van deze korting raakt mij niet, omdat ik mezelf wel kan redden. Maar deze maatregel is te zwart-wit. Er zijn wél mensen die niet de mogelijkheid hebben om zonder hulp ergens naartoe te gaan. Voor deze mensen is de begeleiding onmisbaar. Dat diegene voortaan hiervoor moet betalen, kan ervoor zorgen dat deze groep niet meer dit soort uitstapjes gaat maken.

Middenweg
Zij worden door het doorvoeren van de nieuwe maatregel benadeeld in mijn ogen. Niet gezien. Voor die groep mensen moet de gratis toegangskaart wél blijven. Door bijvoorbeeld het introduceren van een Begeleiderspas die je kunt tonen bij de kassa. Of dat je het bij het (online) bestellen aan kunt geven door de Begeleiderskaart aan te vinken. Ik vind dat die keuze er moet zijn. Maar hoe bepaal je wie nog in aanmerking komt voor de gratis- of kortingskaart? Misschien dat dat bij de indicatie vastgelegd kan worden. Als je een indicatie voor PGB Begeleiding krijgt. krijg je meteen zo’n pas.

Ik hoorde van mijn huishoudelijke hulp dat mensen die als begeleider mee gaan als PGB’er, hun kaartje uit eigen zak betalen. Deze kosten kunnen ze niet declareren bij de Sociale Verzekeringsbank. Nu deze kaarten helemaal niet meer gratis te krijgen zijn, vind ik dat deze PGB’ers de kosten van een kaartje moet kunnen declareren.

Hoe denk jij hierover?

Please follow and like us:

Een gedachte over “Voor die groep mensen moet de gratis toegangskaart wél blijven.”

  1. Ik ben het met je eens. Je neemt alle aspecten mee in je overweging: misschien de regeling aanpassen en wat aanscherpen, maar voor hen die het nodig hebben moet het blijven. Goed verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.