Hoe dit hulpmiddel van een NVP een WVP maakt

‘Hallo allemaal! De beloofde laatste info over de reis… ‘

De informatie waar ik al een tijdje op zat te wachten en een startsein was voor de voorpret! Ik ging, een jaar geleden alweer, met een groep mensen die ik niet kende op vakantie naar Terschelling. Deze reis werd georganiseerd door My Way Reizen. De activiteiten die ze tijdens hun reizen aanbieden zijn nét even anders. Hoe anders? Voordat ik me aanmeldde had ik de website goed bekeken en daar stonden activiteiten op als kajakken en abseilen. Beide zag ik mezelf echt niet doen! Ik vind dingen vooral eerst doodeng, om achteraf heel blij en trots te zijn dat ik het wél gedaan heb. Gelukkig gingen we niet kajakken of abseilen. We gingen onder andere wandelen met een Joëlette. Ik had er nog nooit van gehoord, jij wel? Ik kwam er een paar dagen later achter wat het was. Het bleek een hulpmiddel om door de duinen te kunnen wandelen met mensen die niet (goed) kunnen lopen. En ik zag overeenkomsten met hoe ik vroeger bergwandelingen maakte met mijn ouders en zus. Precies, net even anders!

NVP-pad
Vroeger gingen we in de zomer vaak naar de Oostenrijkse- en Zwitserse bergen. Hoe we die bergen beklommen? Met behulp van touwen, spierkracht, samenwerken en vertrouwen in elkaar.
Aan de voor- en achterkant van mijn stoel bonden we twee touwen. Als we een berg op gingen liep iemand, meestal mijn vader, achter mijn stoel en duwde me. Een ander had het touw om de middel en trok me al lopend omhoog. Zo goed als ik kon hielp ik mee. Naar beneden liep één van ons gezin achter mijn stoel en een ander liep een stukje verder achter ons met het touw om de middel. Ik hield met m’n handen op de hoepels zo goed mogelijk tegen. Op deze manier hebben we toch flink wat bergwandelingen gemaakt! Voorbijgangers keken met verbazing naar ons en knoopten soms een praatje aan. Om te zeggen hoe goed ze het vonden dat we deze manier hadden gevonden. Heel aardig, maar minder prettig als je ondertussen puffend en hijgend een berg aan het beklimmen bent…

Maar ook wij hadden onze grenzen. We kwamen soms paadjes tegen waarvan we zeiden; ‘Hier gaan we niet verder, dit is een NVP!’. Een ‘Niet Voor Petra’- pad.

Unieke ervaring
Terug naar mijn avonturen op Terschelling. Eén van de eerste dagen gingen we dus aan de wandel met de Joëlette. Het is een soort draagkar; een stoeltje met aan de voor- en achterkant twee stangen bevestigd. Aan die stangen hingen aan beide kanten riemen die de dragers om hun middel en borst vast maakten. In het midden zat een wiel. Ik zat in het stoeltje vast met een riem en op mijn eigen zitkussen. In het begin klemde ik mijn handen om de leuningen heen en schrok van ieder hobbeltje en schommelbeweging. Na een paar minuten was ik gewend en kon ik meer ontspannen. Zo hebben we een wandeling gemaakt over de hei. Heuvel op, heuvel af en over héél smalle paadjes met begroeiing aan beide kanten. En daar konden we dus wél langs.

De wandeling liep dus niet bepaald gladjes, maar ik heb me geen moment onveilig gevoeld. Bijzonder wel, omdat ik met mensen op pad was die ik nog maar een dag kende. Maar we werden al snel ‘gedwongen’ om op elkaar te vertrouwen en samen te werken. Daardoor lukte het.

Toch zat iets me niet lekker; ik kon niet helpen. Ik kon alleen maar zitten en verder niets. Ja, soms een tak opzij houden, maar ook dat was vooral voor mezelf. Ik voelde me best bezwaard en ongemakkelijk, juist omdat ik gewend was om mee te werken. En ook nu wilde ik helpen. Dit was het grote verschil wat mij opviel tussen deze manier van met hoogteverschil wandelen en hoe dat ik dat met mijn ouders deed. Dat gevoel moest ik even laten bezinken en ervaren. Die middag in de duinen werd echt een hele positieve, unieke ervaring. En niet alleen voor degenen die in de stoel zaten. Ook voor de anderen was dit iets wat ze anders echt niet zo snel zouden doen!

Achteraf overheerst de dankbaarheid dat ik zo’n wandeling heb kunnen maken. Als ik in m’n rolstoel had gezeten, was het echt een NVP geweest. Omdat we gebruik maakten van de Joëlette werd het een WVP, een ‘Wel Voor Petra’ – pad.

Een gedachte over “Hoe dit hulpmiddel van een NVP een WVP maakt”

  1. Weer een goed stuk. Je schrijft losjes en helder.

    Ik heb ook nog herinneringen aan een bergwandeling met jou. Mooie trips! Je was ongeveer 6 jaar en je zat in een rekje op mijn rug. We liepen over de bergpaadjes met een pittige zon achter ons. Na een poosje vroeg ik je: “verbrand ik ook in mijn nek?” “Ik ruik nog niets” , klonk het van achteren, en we liepen weer door.

    Op Terschelling zal ik deze zomer bij een strandpaviljoen op Paal 8, verschillende goede opties om als minder valide badgast over het strand te kunnen.

    Er zijn gelukkig mogelijkheden!

    Misschien samen eens verkennen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.