Alsof hij zich ineens ook afvroeg waarom hij het gezegd had

Misschien weet je het nog; een tijd geleden vertelde ik over een gesprek dat had met een man in de Etos. Hij wilde ergens met me over praten, maar ik kon maar niet helder krijgen waarover. Uiteindelijk kwamen we tot een goed gesprek. Alleen toen we afscheid namen gebeurde er iets vreemds voor mijn gevoel. Hij zei; “Sterkte he!” Waarop mijn antwoord was, “Sterkte, waarmee? Het gaat prima met me hoor!” Het wordt wel vaker tegen me gezegd, zonder duidelijke aanleiding. Ik vraag me dan af waarom iemand dat zomaar zegt.
Het was ongetwijfeld een goedbedoelde opmerking, maar toch… In mijn ogen ongepast op dat moment. Het was niet zo dat ik iets verteld had waar ik mee zat, of iets anders ernstigs.
De opmerking komt vaak voort uit het feit dat ik in een rolstoel zit. Misschien omdat men denkt dat je het standaard moeilijk hebt, omdat je ‘iets’ hebt?

Ik ben gezond! Naar mijn maatstaven
Het leek misschien een aanname van mijn kant. Dat de man dit zei doelend op mijn handicap, maar in deze situatie was er geen twijfel. Dat bleek wel uit zijn verontschuldigende reactie. Alsof hij zich ineens ook afvroeg waarom hij het eigenlijk had gezegd. Ik gaf als reactie op zijn sterktewens dat het wel prima ging. Dat was toen zo en dat is nog steeds het geval. Ik ben gezond, en ik hoop dat jij tijdens het lezen van dit blog geen aanhalingstekens zet om het woord ‘gezond’. Alleen realiseer ik me nu dat ik het aan andere mensen vaak toch nog uitleg. In een gesprek met iemand over mijn handicap, zeg ik vaak dat ik naar mijn maatstaven gezond ben. Is dat niet toch hetzelfde als aanhalingstekens zetten? Hoe dan ook kan ik mensen er niet altijd van overtuigen dat ik gewoon gezond ben. Dat zie ik dan aan hun gefronste wenkbrauwen of twijfelachtig blik in de ogen. ‘Ja, maar… Hoe dan? Want je hebt toch een handicap?’

Klopt en dat wuif ik ook helemaal niet weg, ik begrijp ook echt wel waarom sommige mensen dan hun twijfels hebben.
Alleen: mijn handicap is er. Altijd. Maar die situatie is stabiel, gelukkig. Ik tel dat niet mee als ik het heb over mijn gezondheid. Natuurlijk heb ik wel eens mindere dagen, maar ik heb het niet standaard moeilijk. Ja, dat is verschillend per iemand die ‘iets’ heeft. Ik kan simpel alleen voor mezelf spreken.

Wat moet ik dan zeggen?
Als iemand me zomaar sterkte wenst, weet ik niet goed wat ik daarop moet antwoorden. Behalve dan datgene wat ik tegen die meneer gezegd heb. Later bedacht ik dat ik de volgende keer kan zeggen; ‘Dank u, u ook!’ Waarna het gesprek misschien weer verder gaat met de vraag waarom ik dát dan weer zeg. Vervolgens kan dat ook weer een goed gesprek worden. Geeft het mij de mogelijkheid om uit te leggen waarom ik de opmerking wat ongepast vind.

Maar goed, wat ik wil meegeven is lastiger gedaan dan gezegd: Stel dat je met iemand in gesprek bent die een handicap heeft en zelf zegt gezond te zijn. Probeer dat dan gewoon aan te nemen. Als hij of zij dat zegt, dan is dat zo. Mogelijk lukt het dan ook om dat ‘iets’ minder zichtbaar te laten zijn voor jezelf. Heeft diegene je iets meer verteld en is een sterktewens wel gepast? Dan kun je ‘t natuurlijk wél gewoon zeggen!

Ik ben wel benieuwd naar jouw visie op dit hele verhaal. Wat zou jij antwoorden als iemand je zomaar een sterkte-wens toeroept? Of misschien herken je jezelf wel in de reactie van de man?

Een gedachte over “Alsof hij zich ineens ook afvroeg waarom hij het gezegd had”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.