Ze wilde het helemaal zelf regelen. Voor die houding is een woord…

In mijn werkmail zit een uitnodiging voor een afspraak met de collega die mij op de afdeling ondersteunt. Geen idee waar het over kan gaan. ‘Ik hoor het wel’. Een uurtje later weet ik de aanleiding. Ik kan de ruimte waarin ik mijn verzorging doe niet meer gebruiken. Andere mensen hebben hem nodig. Wat nu?
‘We zijn al wel op zoek naar een andere ruimte!’ zegt ze. Kan ik tussendoor naar huis gaan? Dan ben ik een uur onderweg om alleen even te plassen. Dus dat valt af. 
In overleg besluiten we dat ik tijdelijk eerder naar huis ga. En dat gaat meteen die dag al in. Nu ben ik vooral opgelucht dat er niets ‘ernstiger’ aan de hand is. Dat ik ontslagen word ofzo. Dus aan het eind van het gesprek haal ik opgelucht adem. Heel lang zal het wel niet duren voordat er een andere kamer gevonden is…

Blaastest
Eenmaal thuis overdenk ik het gesprek nog eens. En overzie beter de gevolgen die deze verandering heeft. Het houdt in dat ik langer dan normaal gesprokken mijn blaas niet kan legen.  Wat weer betekent dat ik minder zal moeten gaan drinken. Dit om ervoor te zorgen dat mijn blaas niet te vol zal worden. Te lang te weinig drinken is natuurlijk ook niet goed. Maar minder drinken is geen garantie op geen lekkage. Het kan wel aardig wat hebben, maar het wordt wel een blaastest. Conclusie: deze situatie moet niet te lang duren.

Ik werd zo overvallen door het bericht, dat ik nu pas kan bedenken hoe niet goed dit eigenlijk is voor mijn gezondheid. En als er geen nieuwe ruimte gevonden wordt, moet ik dan blijvend minder werken? Minder dan ik qua energieniveau aan kan? Of houdt het dan hier op voor mij? Ik kan echt niet ergens blijven werken waar ik niet naar de wc kan.

Ruim drie weken later…
Een nieuwe ruimte is er nog niet gevonden. De afgelopen weken heb ik elke dag korter gewerkt en dat ging bijna altijd goed. Een paar keer kwam ik thuis en trof dan al wat lekkage aan. Dat kan ik niet voelen, dus dat is altijd een verrassing. Geen leuke verrassing, dat lijkt me duidelijk. Het is een signaal dat mijn lichaam wel klaar is met deze situatie.

Hoe lang gaat dit nog duren?

Had ik maar…
In de weken na het gesprek is me ook duidelijk geworden dat mijn het al langer bekend was dat ik uit die ruimte moest. Welke motivatie had ze om het mij niet meteen te vertellen?
Was dat om mij niet nerveus te maken? Dat is dan mislukt; hier werd ik juist nerveus van! Had ze het mij wél gezegd, dan had ik meteen al kunnen zeggen dat het niet ging werken. Misschien had ik echt moeten uitleggen dat het mijn wc-ruimte was. Of hen vragen: ‘Wat zou het met jullie doen als je ergens zou werken waar je uren niet naar de wc kunt? Probeer het maar eens!’ Maar achteraf is alles makkelijker. Blijkbaar ben ik toch niet duidelijk genoeg geweest.

Nog eens twee weken verder…
Gelukkig, ik kan weer naar de wc! Op dezelfde verdieping als waar ik werk. En nog beter; het is een aangepast toilet. Het is onvoorstelbaar hoe die zó dichtbij kon zijn en ze daar niet gelijk aan gedacht hebben. Want ik wist niet van z’n bestaan af.
Ik ben helemaal niet betrokken geweest bij het zoeken trouwens. Mij werd niets gevraagd. Als ik vroeg naar de vorderingen, kreeg ik het antwoord dat ze ‘ermee bezig was’.

Het ging óver mij en niet samen met mij. Ze wilde het helemaal zelf regelen. Als in; ‘Ik ga dit wel voor jou regelen.’ Voor die houding is een woord: betutteling. Iets waar volgens mij iedere gehandicapte allergisch voor is.

Mijn aankleedtafel in het aangepast toilet op mijn huidige werkplek.


Bijna twee jaar later
Ik heb niet lang gebruik gemaakt van dit aangepast toilet; na een paar weken ben ik weg gegaan. De werkplek en ik was simpelweg geen goede combinatie. Misschien deel ik daar in een volgend blog meer over.

Inmiddels ben ik terug bij een organisatie waar ik eerder heb gewerkt, maar destijds ben weggegaan omdat ik toe was aan iets anders. Ik heb ze gewoon gebeld of ze mijn hulp weer konden gebruiken. Ik werd met open armen ontvangen!
Ook hier moest natuurlijk een ruimte voor mijn aankleedtafel gezocht worden. Ik had geleerd van de situatie eerder dat jaar. En wist dat ik vooral mijn gezondheid voorop moest zetten.  Nu heb ik  goed aangegeven wat ik nodig had. Deze keer ging het allemaal in heel goed overleg mét mij.

Een gedachte over “Ze wilde het helemaal zelf regelen. Voor die houding is een woord…”

  1. Verbazingwekkend hoe deze situatie in één klap een volledig participerend collega haar functioneren beperkt. En dan nog niet gesproken over het gemak waarmee jouw gezondheid even vergeten werd. Waarom hebben anderen die ruimte nodig dus moet jij zomaar plaatsmaken?! Teleurstellend is de betuttelende houding van de bewuste collega en de wijze waarop het bedrijf met jouw gezondheid en arbeidsvoorwaarden aan de haal is gegaan. Hun probleem werd jou in de schoot geworpen, zonder overleg, zonder respect voor jou en jouw rechten. Belachelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.