Stoer?

‘Mag ik jou misschien iets vragen?’ Ik sta in de drogist te zoeken naar mijn vaste merk doucheschuim. De man zag ik al wel vanuit m’n ooghoek de winkel binnenkomen maar had niet verwacht dat ie op mij af zou komen.
Mij iets vragen mag altijd, zelfs met een fles Dove in m’n handen. Hij begint met te zeggen dat ie denkt dat ik geen onaardig persoon ben. Hij ook niets kan zeggen en gewoon doorlopen, maar besloot dat nu eens niet te doen.
‘Stoer! Die houding zou ik ook wel wat vaker willen hebben!’ denk ik. Hij gaat op z’n hurken zitten zodat we op dezelfde hoogte zijn en brandt los.
Lees verder Stoer?

Eerste indruk

‘Bij alle activiteiten van een organisatie is het doel een positief beeld van die organisatie te creëren bij de verschillende publieksgroepen. De begrippen imago en identiteit spelen hierbij een belangrijke rol. Het imago is het beeld dat de publieksgroepen van de organisatie hebben. Het gewenste imago is het beeld dat de organisatie wil vestigen bij haar publieksgroepen.’
Dit staat in één van mijn oude studieboeken, ‘Essentie van communicatie’, die ik voor het schrijven van dit blog weer even uit de kast heb gehaald.
Op 20 juni plaatste ik een stuk over de verkiezingsuitzending van de eerste ‘Minister van Gehandicaptenzaken’. Nog niet gelezen? Dat kan hier: https://www.petrasqluickstep.nl/2019/06/20/minister-van-gehandicapten-zaken/
Al voor de verkiezing had ik een beeld bij dit nieuwe ‘ministerie’ en dat kwam door het logo. Roept dit logo bij mij een positief beeld op? Of een positief  gewenst imago? Misschien, misschien niet. Het was in ieder geval inspiratie voor een nieuw blog!

Lees verder Eerste indruk

Rolstoel Roadmovie afl. 3

Zelfstandig wonen, zomaar even ergens heen gaan of werken. Voor veel mensen heel normaal. Kun je dat ook allemaal wanneer je een handicap hebt? Ja, vaak wel. Het kost je wat meer energie en geregel, maar het kan.
Hoe kan de overheid hierbij helpen? Kan je echt wel onafhankelijk worden? Mari zoekt naar het antwoord op die vragen in ‘Onafhankelijkheid’, de laatste aflevering van Rolstoel Roadmovie. Deze had je nog van me tegoed!

Spanje
Bij Illunion, dat meerdere vestigingen heeft in het land, heeft 80% van de werknemers een handicap. Zonder dit bedrijf zouden gehandicapten weinig tot geen kans hebben op een betaalde baan. Bedrijven geven als reden bang te zijn dat ze het werk niet aankunnen of te veel hulp nodig hebben. Dat is hier niet veel anders; 7 op de 10 mensen met een handicap hebben geen betaald werk. Vaak geven bedrijven hier ook dezelfde redenen op, totdat ze één of een aantal in dienst nemen en dan zien dat ’t best goed gaat. Vaak kom je met een aantal (praktische) aanpassingen een heel eind. Denk wel dat het meer dan bij andere werknemers belangrijk is dat je vooraf een goed gesprek hebt over wat je van elkaar verwacht. Zo krijg je geen verkeerde verwachtingen.  Volgens mij is er dan een grote kans dat de samenwerking slaagt.
Maar dat 80% van je werknemers een handicap heeft, lijkt me niet goed en niet nodig ook. Dan loop je volgens mij het risico dat de collega’s zonder handicap zich juist een uitzondering gaan voelen. En als je dat percentage wil houden, neem je mensen dan niet om de verkeerde redenen aan? Omdat ze een handicap hebben niet omdat ze een goede aanvulling zijn voor je organisatie?
Een signaal geven dat het echt wel werkt, geef je ook af met een verhouding van 50/50 of 60/40.

Bulgarije
In Sofia had Mari een gesprek met Kapka Panayotova (European Network of Independent Living) over Het Dorp in Nederland, opgericht door Mies Bouwman. Het zei mij niets, maar het is gebouwd in de jaren ’60 en bestaat nog steeds, maar dan een wat modernere variant (SiZa Het Dorp). Een dorp waar alleen mensen met een handicap woonden, om deze doelgroep zo beter in beeld te brengen. Als antwoord op de instellingen waar ze meer verstopt zaten. Nu kennen we die ‘dorpen’ meer als woonvormen. Het leek in die tijd een goede oplossing, maar dat was het niet. Als je wilt dat mensen zonder handicap wennen aan het feit dat er ook mensen zijn die ‘iets’ hebben, moet je hen juist niet allemaal bij elkaar in één gebied zetten. Dat werkt niet.
Nu is het veel vaker zo dat in een flatgebouw mensen met en zonder handicap samen wonen. In mijn ogen een veel beter idee!

Kapka vindt het belangrijk dat gehandicapten (nog) meer voor zichzelf opkomen. Zelf meer hun stem laten horen dan anderen voor hen laten praten. Ben ik het mee eens, maar dat lukt niet altijd. Ik merk regelmatig dat er echt pas actie komt als ik iemand anders het woord laat doen. Met als resultaat dat er dan óver je gepraat wordt in plaats van mét je. Dat wil je niet, maar soms is dat de enige manier om ervoor te zorgen dat je gehoord wordt.
Het is niet alleen bij gehandicapten zo, dit zie je veel vaker. Bij mensen die thuiszorg nodig hebben of op een andere manier hulp krijgen net zo goed. Ik ga gesprekken nog wel zelf aan, maar vaak zit er dan dus iemand naast me. Om in te springen als de boodschap niet overkomt. Gek genoeg lukt het dan vaak wél om iets voor elkaar te krijgen. Of ik laat er nog even achteraan bellen, dat werkt ook.

‘Minister van Gehandicaptenzaken’

Maandag 17 juni werd in een tv-programma door kijkers en een jury uit zes kandidaten de ‘Minister van gehandicaptenzaken’ gekozen. Zij hadden een maand voor de ‘verkiezing’ in hun omgeving campagne gevoerd om stemmen te winnen.
Ik zag de aankondiging van het programma een paar dagen voor de uitzending. Later een filmpje van de kandidaten op YouTube. Eéntje bleek uit mijn provincie te komen! Niets van meegekregen. Het was me nog niet helemaal duidelijk wat die persoon nu voor ‘functie’ krijgt. Dan maar gewoon kijken om daar achter te komen. Aan het einde van de uitzending werd de ‘winnaar’ bekend gemaakt door Hugo de Jonge, minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Ik heb ook gestemd op één van de kandidaten. Zijn de ‘winnaar’ en mijn favoriete kandidaat dezelfde? Wat is het belangrijkste doel van de eerste ‘Minister van Gehandicaptenzaken’?
Lees verder ‘Minister van Gehandicaptenzaken’