Met een beetje creatief denken, kom je een heel eind!

In mijn laatste blog vertelde ik over wat ik tegenwoordig anders doe dan vóór de pandemie. Vandaag niet opnieuw een verhaal over Corona. Mocht je nieuwsgierig zijn, dan kun je hier lezen over mijn zoektocht naar het “nieuwe normaal”.
Kortgeleden had ik een gesprek met iemand over mijn blog. Ze had de laatste gelezen en gaf haar commentaar erop. Leuk om dat zo van lezers terug te horen! “Als je een vraag voor me hebt, of je wilt van me weten hoe ik met een bepaalde situatie onderwerp omga, dan hoor ik het graag van je!’ zei ik haar. Niet veel later kwam ze daarop terug. Ze is benieuwd naar ‘wat mensen zonder handicap voor lief nemen maar wat voor mij nét even anders gaat.’
Lees verder Met een beetje creatief denken, kom je een heel eind!

Please follow and like us:

Op zoek naar het nieuwe normaal in de 1,5 meter samenleving

Het Corona virus. Van een ver-van-mijn-bed-show in sneltreinvaart naar realiteit. Tijdens de eerste persconferenties werd ons opgedragen geen handen meer te schudden en goed je handen te wassen. Ook moeten we 1,5 afstand van elkaar houden. Verder ging het nog niet en toen dacht ik nog; ik zal er niet zo snel méér van merken. Een week later moet ik die gedachte laten varen.

Iemand uit mijn zorgteam stuurt me een berichtje dat haar zoon mogelijk in contact is geweest met iemand die besmet is met virus. Gevolg; uit voorzorg komt ze de komende twee weken niet. Een ander uit het team besluit om ook thuis te blijven omdat de gezondheid van haar vriend heel kwetsbaar is. De anderen kunnen die zorgmomenten opvangen gelukkig! Maar het maakt mij wel snel duidelijk: dit is geen simpel griepje. Dus hoe kan ik op een gezonde manier omgaan met deze situatie? En ook; wat kan ik doen om de kans op besmetting zo klein mogelijk te maken?

Gezonde dosis Corona
De eerste beslissing die ik neem is; niet te veel nieuws kijken. Als snel na de eerste persconferentie hoor ik bijna alleen maar Corona-nieuws. Vooral het aantal (nieuwe) besmettingen en het aantal overledenen worden bekendgemaakt. Ik merk dat het nieuws me alleen maar zenuwachtiger maakt en dus lijkt het me beter om het maximaal twee keer per dag te volgen. In het 18.00u Journaal of op een betrouwbare nieuwssite krijg ik het belangrijkste wel mee. Lees verder Op zoek naar het nieuwe normaal in de 1,5 meter samenleving

Please follow and like us:

Voor die groep mensen moet de gratis toegangskaart wél blijven.

“Geen gratis begeleiderkaarten meer bij de Oosterpoort.”  Ik sta met mijn jas aan in de gang en check voordat ik de deur uit ga nog één keer mijn telefoon. Nooit doen natuurlijk, want dan komt er net een bericht binnen waarop je gelijk wilt reageren. Het is een reactie op een brief die vriendin J. heeft gekregen van het theater in de buurt. Tot nu toe waren de begeleiderskaarten bij dit theater altijd gratis. Blijkbaar zijn hier reacties op gekomen van mensen die het daar niet mee eens zijn. Vanaf nu zijn in geen enkel theater deze kaarten meer gratis. Vriendin J. heeft een foto bijgevoegd van de volledige brief. Ik lees hem vluchtig en besluit te reageren als ik in de auto zit. Lees verder Voor die groep mensen moet de gratis toegangskaart wél blijven.

Please follow and like us:

“Je zit dan in een gemarkeerd vak. Daar heb je geen moeite mee?”

“Mag ik je een brutale vraag stellen? Als je niet wilt antwoorden, is dat ook goed.” Mijn buurvrouw heeft haar vraag nog niet gesteld,  maar ik kan haar hem wel raden. Ze wil weten wat de reden is dat ik in een rolstoel zit. Het is de 4e avond van mijn nieuwe kerkgroep. Tijdens het voorstelrondje een paar weken geleden heb ik niets over mijn handicap verteld. Dat doe ik nooit, wacht liever tot anderen ernaar vragen. De rest van de groep vangt ons gesprek op en iemand anders vraagt; “Voel je je gelijk aan anderen, word je niet op een andere manier benaderd?”
Ik antwoord dat dat voor mijn gevoel niet zo is. “Je zit in de zaal in een gemarkeerd vak, je hebt daar geen moeite mee?”

Brandweermaatregelen?
Nooit had ik het op die manier bekeken. Ik ga als ik in de kerkzaal binnenkom op de automatische piloot naar dat vak. Maar ineens voelt het toch wel raar. 

De motivatie voor zo’n apart vak is standaard dat het maatregelen van de Brandweer zijn. Klinkt logisch; als er brand is dan weet je waar de mensen zitten die niet (zelfstandig) naar buiten kunnen. Die mensen kun je dan sneller helpen. Tijdens de Kerst dienst wordt het gedeelte voor rolstoelers vaak naar een ander gedeelte van de zaal verplaatst. Dat dát niet altijd handige plek is, kwam ik vorig jaar achter.

Blijf voor deze keer maar hier zitten

Ik ging samen met vriendin J. naar de dienst. Eenmaal binnen zagen we dat het gedeelte voor rolstoelers achteraan was; we zaten achter de laatste rij stoelen. ‘Dit gaat niet werken’, zeiden we gelijk. ‘Zodra iedereen gaat staan, zien we niets meer’. We besloten te wachten totdat de dienst zou beginnen. Wat wij al verwachtten, gebeurde ook; Iedereen ging bij het eerste lied staan en wij zagen enkel benen. Tijdens het nummer reden we samen naar voren en gingen naast de 2e rij stoelen staan. Al snel kwam iemand van de BHV naast ons staan. Hij begreep dat we daarheen waren verhuisd. We mochten de rest van de dienst daar blijven zitten. Hoewel ik dat vreemd vond, was het fijn dat ik het podium nu wel goed kon zien. 

Het gemarkeerde vak, te herkennen aan het rolstoel-icoontje.
In dit vak is plaats voor ongeveer 6 mensen. Ik ben de enige vakkenvuller vandaag!

Er wordt van je verwacht dat je in het aangegeven vak gaat zitten. Maar als je ergens zit waar je niet alles kunt zien, mag je gewoon verhuizen. Dan geldt de Brandweervoorschriften-motivatie ineens niet meer? Zo’n apart vak is dan onzinnig in mijn ogen. In theaters en bioscopen hetzelfde verhaal. Waarom niet in theater- en bioscoopzalen stoelen plaatsen die je kunt loshalen? Dan kan je als rolstoeler met je gezelschap gaan zitten waar je wilt. 

In Groningen is een paar maanden geleden een bioscoop geopend waar de stoelen in de zalen wél weggehaald kunnen worden. Ik ga er binnenkort eens kijken om te zien hoe en of dat wel werkt.
Wat mij betreft een prima plan om standaard in te voeren. Geen apart gedeelte, geen apart geval.

Wat vind jij van dit idee? 

Ik weet niet wat de Brandweer regels zijn voor bijvoorbeeld zo’n ruimte in de kerk. Daar ga ik ze naar vragen.
De kerk ga ik ook benaderen. Benieuwd of ze me kunnen uitleggen waarom ze ons die avond wél onze eigen plaats lieten kiezen. 
De antwoorden op mijn vragen deel ik met je in een volgende blog. 

Please follow and like us:

Dit leek de beste plek; de parkeerplaats wordt heel weinig gebruikt.

Rood-witte linten, oranje pionnen. Verderop een groot ijzeren hek. Vlak voordat ik de helling af rijd, de straat op, zie ik een ijzeren ding op de gehandicaptenparkeerplaats liggen.
Daaromheen dezelfde linten en pionnen. Ik blijf er nog een paar tellen naar kijken. Wat is het en waarom ligt dat ding daar?

Zwaar (denk)werk
’s Middags zie ik onze huismeester in de hal, roep hem en vraag of hij weet wat er is gebeurd. Er blijkt een bestelbusje tegen de balk te zijn aangereden die de maximale hoogte van (bestel)busjes aangeeft die toegestaan is op het parkeerdek. De chauffeur dacht dat het nét zou kunnen! Net niet dus.
Het hek dat op de helling naar het parkeerdek staat, moet voorkomen dat busjes toch naar boven rijden. Dat ding wat ik die ochtend op de aangepaste parkeerplaats zag liggen, is die balk. Hij ligt er nu nog. En hij ligt wel héél precies op die parkeerplaats. Dat moet bewust gedaan zijn. Ik begrijp niet waarom het precies dáár ligt. Nu kan de aangepaste parkeerplaats niet gebruikt worden!

‘Die balk is loodzwaar, het was al een hele klus om ‘m daar te krijgen! Dit leek de beste plek; de parkeerplaats wordt heel weinig gebruikt en er zijn nog twee parkeerplaatsen naast.’ Verbaast het je dat ik dat geen sterk argument vond? Langer dan een paar dagen duurt het vast niet voor alles weer is zoals het hoort.

Lees verder Dit leek de beste plek; de parkeerplaats wordt heel weinig gebruikt.
Please follow and like us:

Zonder tekst en uitleg. Alsof je niet bestaat. Wat doet dat met iemand?

‘Wat handig dat je die duw-stangen in hoogte kunt verplaatsen!’ Ik ben in de oefenzaal, één van mijn 3 x 15-oefeningen aan het doen. Eerst maak ik mijn serie af voor ik hem antwoord geef. Het is inderdaad handig, dan kan iemand me duwen als dat nodig is. Al ken ik ook mensen die de duw-stangen van hun stoel hebben laten verwijderen. Lees verder Zonder tekst en uitleg. Alsof je niet bestaat. Wat doet dat met iemand?

Please follow and like us:

Protocol: Niets vragen, alleen observeren en handelen

Vanmorgen heb ik met iemand van de EHBO kunnen praten. Hij vroeg hoe het nu gaat. Ik zei dat het goed gaat, maar heb hem ook de foto van m’n wondjes en het gat in mijn broek laten zien. De man is blij dat we elkaar weer tegenkwamen. Meestal bellen ze nog even om te vragen hoe het nu gaat. Alleen hadden we verder geen gegevens uitgewisseld, hij wist mijn naam niet eens! Hij legt uit dat ze volgens een protocol helemaal niets mogen vragen, alleen observeren en handelen.

Het was juist goed dat ik meteen had gezegd dat ik mijn benen niet voelde, dat had hij dus wél gehoord. Ik leg hem uit dat ik hem nogal rustig vond overkomen. Zijn antwoord klinkt nu heel logisch; zij zijn getraind om rustig te blijven, om te voorkomen dat ‘de patiënt’ door hún reactie in paniek raakt. Dat ‘niets mogen vragen’ gaan ze door dit ongeluk veranderen in het protocol. Lijkt mij goed!

Please follow and like us:

Ik geef een schreeuw, maar die verdwijnt in de drukte.

Op de meeste zondagen heb ik na de dienst nog tijd voor een bekertje thee en praten met bekenden. Totdat de auto komt om me op te halen. Het is een drukbezochte kerk en vooral naar de eerste dienst van de ochtend komen veel gezinnen met jonge kinderen. Zij kunnen na de dienst nog lekker even spelen terwijl hun ouders aan de thee en koffie zitten.  Ik ben het inmiddels wel gewend dat ze langs me rennen terwijl ik in gesprek ben. Of om tussen de kinderen door te slalommen op zoek naar een rustiger plekje. Pas dan ik dan rustig m’n thee drinken. Die zondag liep het anders… Lees verder Ik geef een schreeuw, maar die verdwijnt in de drukte.

Please follow and like us:

Als het goed bedoeld is, hulp dan altijd maar gewoon accepteren?

In mijn laatste blog vertelde ik over een man die mij een tijdje geleden aansprak in een winkel. Na een tijd praten was het me nog niet gelukt om alle puzzelstukjes van zijn verhaal op z’n plek te krijgen. Waar wilde de man naartoe? Aan het eind van mijn vorige blog was ik nog bezig om hem in de goede richting te duwen. Achteraf ben ik zeker blij dat ie me heeft aangesproken! Want hij heeft mij daardoor aan het denken gezet. Misschien jou ook wel, als je klaar bent met lezen.

Inmiddels snap ik wel dat zijn pijnpunt ligt bij mijn reactie op zijn hulp. Ik had dus niet iets laten vallen, zover ben ik nu. Misschien wilde hij mijn boodschappen op de band naar me toe schuiven zodat ik er goed bij kon? Ik vraag het hem dat lijkt weer een stukje van de puzzel die nu op de juiste plek ligt. ‘We komen er wel,’ zeg ik in mezelf, ‘maar we zijn er nog niet!’ Hij zegt dat hij dat inderdaad heeft gevraagd en ik daar wél goed op reageerde. Opeens zie ik voor me hoe het is gegaan en ik zeg; ‘Ik vind het prima als mensen dat doen, maar je komt niet ongevraagd aan mijn tas.’ Meneer is het met me eens dat mensen niet zomaar aan je tas mogen komen zonder toestemming van eigenaar.
Vanaf dat moment kunnen we samen de puzzel helemaal in elkaar zetten. Want zo is het gegaan: hij vroeg mij na het me toeschuiven van de boodschappen of het zo wel lukte. Waar ik ‘ja’ op antwoordde en hem bedankte voor zijn hulp. Een paar seconden later pakt hij een pak melk en stopt dat zonder iets te zeggen in mijn tas. Dát was iets waarop ik inderdaad geïrriteerd reageerde.

Zelf-doen-syndroom
Waar kwam die irritatie vandaan? Ik had al aangegeven dat ik verder geen hulp meer nodig had. Had al ‘nee’ gezegd dus en als iemand dan tóch ‘ja’ doet, dat valt bij mij verkeerd. Want dan ga bij mij een grens over; nee = nee.
Waarom doet iemand dat? Omdat men dan denkt dat ik toch ‘ja’ bedoel?
Ik heb geen last van een ‘zelf-doen-syndroom’: altijd alles zelf willen doen, ook als iets echt niet lukt. Ik weet alleen goed wat ik wel zelf kan en wat niet. Wanneer ik echt hulp nodig heb vraag ik er wel om.
Als ik dat niet zou doen, vraag je om ongelukken en heb ik er vooral mezelf mee.Ik schiet er dus niets mee op om hulp te weigeren als dat echt wel nodig is.

Zomaar maar iets te gaan doen zonder mij te vragen of als ik echt al duidelijk ‘nee’ heb gezegd, dat doe je niet. Dat begreep hij ook toen ik hem dat uitlegde.
Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die hier zo over denkt!
Ik ben daarom ook wel benieuwd hoe jij hierin staat.

‘Maar de man bedoelde het goed!’. Een opmerking van één van de dames van m’n Blogcluppie. Dat denk jij nu misschien ook wel. Je hebt een punt; het was een aanbod uit goede bedoeling.
Maar als het goed bedoeld is, moet ik hulp dan altijd maar gewoon accepteren? Ik vind van niet. Niet als ik iets echt wel zelf kan.
Niet als het mij niet echt helpt of, zoals nu, iemand alsnog ‘ja’ doet terwijl ik al ‘nee’ heb gezegd.

Dit was één van de dingen waar ik over nadacht na het gesprek met deze meneer. Iets anders waar ik over na ging denken, was mijn reactie op zulke situaties. Die was voor hem en het meisje achter de kassa niet vanzelfsprekend. Ik snap nu waarom. Voor mij motivatie om een volgende keer misschien minder kortaf te reageren. Uiteindelijk was het een goed gesprek, waar we allebei onze lessen uithaalden!

Please follow and like us:

‘Stoer! Die houding zou ik ook wel wat vaker willen hebben!’

‘Mag ik jou misschien iets vragen?’ Ik sta in de drogist te zoeken naar mijn vaste merk doucheschuim. De man zag ik al wel de winkel binnenkomen maar had niet verwacht dat ie op mij af zou komen.
Mij iets vragen mag altijd, zelfs met een fles Dove in m’n handen. Hij begint met te zeggen dat ie denkt dat ik geen onaardig persoon ben. Hij kan ook niets zeggen en doorlopen, maar besloot dat nu eens niet te doen.
‘Stoer! Die houding zou ik ook wel wat vaker willen hebben!’ denk ik. Hij gaat op z’n hurken zitten zodat we op dezelfde hoogte zijn en brandt los.
Lees verder ‘Stoer! Die houding zou ik ook wel wat vaker willen hebben!’

Please follow and like us: