Op zoek naar het nieuwe normaal in de 1,5 meter samenleving

Het Corona virus. Van een ver-van-mijn-bed-show in sneltreinvaart naar realiteit. Tijdens de eerste persconferenties werd ons opgedragen geen handen meer te schudden en goed je handen te wassen. Ook moeten we 1,5 afstand van elkaar houden. Verder ging het nog niet en toen dacht ik nog; ik zal er niet zo snel méér van merken. Een week later moet ik die gedachte laten varen.

Iemand uit mijn zorgteam stuurt me een berichtje dat haar zoon mogelijk in contact is geweest met iemand die besmet is met virus. Gevolg; uit voorzorg komt ze de komende twee weken niet. Een ander uit het team besluit om ook thuis te blijven omdat de gezondheid van haar vriend heel kwetsbaar is. De anderen kunnen die zorgmomenten opvangen gelukkig! Maar het maakt mij wel snel duidelijk: dit is geen simpel griepje. Dus hoe kan ik op een gezonde manier omgaan met deze situatie? En ook; wat kan ik doen om de kans op besmetting zo klein mogelijk te maken?

Gezonde dosis Corona
De eerste beslissing die ik neem is; niet te veel nieuws kijken. Als snel na de eerste persconferentie hoor ik bijna alleen maar Corona-nieuws. Vooral het aantal (nieuwe) besmettingen en het aantal overledenen worden bekendgemaakt. Ik merk dat het nieuws me alleen maar zenuwachtiger maakt en dus lijkt het me beter om het maximaal twee keer per dag te volgen. In het 18.00u Journaal of op een betrouwbare nieuwssite krijg ik het belangrijkste wel mee. Verder lezen Op zoek naar het nieuwe normaal in de 1,5 meter samenleving

Toegankelijkheidstest: ‘Wat is onze missie?’ ‘Check het museum!’

Om de zoveel tijd krijg ik een mailtje binnen van De Zonnebloem werkgroep Drenthe-Groningen. Meestal zijn het activiteiten waar ik geen belangstelling voor heb, maar deze klinkt interessant; ‘Mysterie gast gezocht’.
Het gaat over een project ‘Onbeperkt eropuit’ waarbij De Zonnebloem leden vraagt bij musea en theaters de toegankelijkheid te testen. Deze keer is het Groninger Museum aan de beurt. Hier wil ik wel aan meewerken! Meteen een goede reden om er weer eens heen te gaan.
Van de Zonnebloem krijg ik een uitgebreide vragenlijst, een declaratieformulier voor de kaartjes en de lunch plus een USB – stick. Een week later staan we zondag  ’s morgens voor het museum.
Verder lezen Toegankelijkheidstest: ‘Wat is onze missie?’ ‘Check het museum!’

Voor die groep mensen moet de gratis toegangskaart wél blijven.

“Geen gratis begeleiderkaarten meer bij de Oosterpoort.”  Ik sta met mijn jas aan in de gang en check voordat ik de deur uit ga nog één keer mijn telefoon. Nooit doen natuurlijk, want dan komt er net een bericht binnen waarop je gelijk wilt reageren. Het is een reactie op een brief die vriendin J. heeft gekregen van het theater in de buurt. Tot nu toe waren de begeleiderskaarten bij dit theater altijd gratis. Blijkbaar zijn hier reacties op gekomen van mensen die het daar niet mee eens zijn. Vanaf nu zijn in geen enkel theater deze kaarten meer gratis. Vriendin J. heeft een foto bijgevoegd van de volledige brief. Ik lees hem vluchtig en besluit te reageren als ik in de auto zit. Verder lezen Voor die groep mensen moet de gratis toegangskaart wél blijven.

“Je zit dan in een gemarkeerd vak. Daar heb je geen moeite mee?”

“Mag ik je een brutale vraag stellen? Als je niet wilt antwoorden, is dat ook goed.” Mijn buurvrouw heeft haar vraag nog niet gesteld,  maar ik kan haar hem wel raden. Ze wil weten wat de reden is dat ik in een rolstoel zit. Het is de 4e avond van mijn nieuwe kerkgroep. Tijdens het voorstelrondje een paar weken geleden heb ik niets over mijn handicap verteld. Dat doe ik nooit, wacht liever tot anderen ernaar vragen. De rest van de groep vangt ons gesprek op en iemand anders vraagt; “Voel je je gelijk aan anderen, word je niet op een andere manier benaderd?”
Ik antwoord dat dat voor mijn gevoel niet zo is. “Je zit in de zaal in een gemarkeerd vak, je hebt daar geen moeite mee?”
Verder lezen “Je zit dan in een gemarkeerd vak. Daar heb je geen moeite mee?”

Bijna altijd heeft de interviewer wel een reden om het even te noemen.

Een item in 1 Vandaag; uit onderzoek is gebleken dat mensen die ‘iets’ hebben weinig op tv komen.  Ze worden vaak alleen uitgenodigd om over daarover te praten.

Waarom moet er vaak over dat ‘iets’ gepraat worden? Ook als ze voor een heel ander onderwerp aan tafel zitten?
Bijna altijd heeft de interviewer wel een reden om het even te noemen. Degene die uitgenodigd is moet er dan toch wel íets over zeggen.  Dat kan anders, zegt o.a. Marc de Hond in dit interview.

Dit leek de beste plek; de parkeerplaats wordt heel weinig gebruikt.

Rood-witte linten, oranje pionnen. Verderop een groot ijzeren hek. Vlak voordat ik de helling af rijd, de straat op, zie ik een ijzeren ding op de gehandicaptenparkeerplaats liggen.
Daaromheen dezelfde linten en pionnen. Ik blijf er nog een paar tellen naar kijken. Wat is het en waarom ligt dat ding daar?

Zwaar (denk)werk
’s Middags zie ik onze huismeester in de hal, roep hem en vraag of hij weet wat er is gebeurd. Er blijkt een bestelbusje tegen de balk te zijn aangereden die de maximale hoogte van (bestel)busjes aangeeft die toegestaan is op het parkeerdek. De chauffeur dacht dat het nét zou kunnen! Net niet dus.
Het hek dat op de helling naar het parkeerdek staat, moet voorkomen dat busjes toch naar boven rijden. Dat ding wat ik die ochtend op de aangepaste parkeerplaats zag liggen, is die balk. Hij ligt er nu nog. En hij ligt wel héél precies op die parkeerplaats. Dat moet bewust gedaan zijn. Ik begrijp niet waarom het precies dáár ligt.

‘Die balk is loodzwaar, het was al een hele klus om ‘m daar te krijgen! Dit leek de beste plek. De parkeerplaats wordt heel weinig gebruikt en er zijn nog twee parkeerplaatsen naast.’ Verbaast het je dat ik dat geen sterk argument vond?

Langer dan een paar dagen duurt het vast niet voor alles weer is zoals het hoort…

Een week later…
Alles ligt er nog precies zo. Ik vraag de huismeester of hij weet hoe lang dit nog duurt. Hij zegt dat men het niet eens is over de offerte van de reparatie. Eerder dan dat ze het eens zijn wordt het niet opgelost. Dus kan ook de parkeerplaats voorlopig niet weer gebruikt worden…
‘Dat wordt aan de straat instappen of de auto moeten midden op de parkeerplaats gaan staan als ik met iemand mee wil rijden in de auto.’
Ze gaan balk zo snel mogelijk gaan verplaatsen. Waarheen weten ze nog niet, daar denken ze met z’n allen nog even over na.

Drie dagen later…
Het was onmogelijk om hem ergens anders neer te leggen. Te zwaar.
De avond daarna word ik opgehaald. Als ik buiten kom zie ik dat de Laden & Lossen parkeerplaatsen bezet zijn. Het lijkt erop dat ik beneden langs de weg moet instappen.
Alsof het zo afgesproken is, komt de eigenaar van één van de auto’s naar buiten, stapt in de auto en gaat weg. Ik ga zonder nadenken midden op de parkeerplaats staan. Ik voel me net een levend rolstoelparkeerplaats-bord, maar zie ook geen andere mogelijkheid om hem bezet te houden tot ik word opgehaald.

Weer een week later…
Een week later is er een bewonersvergadering. Vriendin en buurvrouw K. is er ook. Vlak voor het beginnen van de Rondvraag hebben we een kort overleg; gaan we ‘De Balk’ wel of niet op tafel leggen? Vooral om aan te geven dat dat ding daar nu wel lang genoeg gelegen heeft, doen we het wel. Van andere bewoners krijgen we wat bijval, maar veel helpt dat niet.
We moeten geduld hebben, de oplossing komt wel! Erover doorgaan heeft duidelijk geen zin dus K. en ik houden ons verder stil.

Onderweg naar huis rijd ik achter een groepje medebewoners en ik vang een stukje van hun gesprek op. Ze hebben het over ‘De Balk’ en vragen zich hardop af of er nu echt geen andere oplossing is.
Kunnen de bordjes niet tijdelijk gewisseld worden? Dan is de aangepaste parkeerplaats weer vrij en de Laden & Lossen-parkeerplaats even niet te gebruiken. Eén van de buren kan zien dat je de schroeven makkelijk kunt losdraaien, wat ik niet verwacht had. Het lijkt mij een prima oplossing! De volgende dag stel ik dit voor aan de huismeester. Niet veel later is het geregeld. Beetje jammer dat ik hier zelf niet aan gedacht heb! Hoewel, door dit te delen met andere bewoners gaven we hen de mogelijkheid om mee te denken. Wat zorgde voor een (tijdelijke) oplossing.

Drie weken later…
De balk is weer teruggeplaatst. Er zat blijkbaar niet zo’n haast achter toen de bordjes waren omgedraaid.

Zonder tekst en uitleg. Alsof je niet bestaat. Wat doet dat met iemand?

‘Wat handig dat je die duw-stangen in hoogte kunt verplaatsen!’ Ik ben in de oefenzaal, één van mijn 3 x 15-oefeningen aan het doen. Eerst maak ik mijn serie af voor ik hem antwoord geef. Het is inderdaad handig, dan kan iemand me duwen als dat nodig is. Al ken ik ook mensen die de duw-stangen van hun stoel hebben laten verwijderen. Verder lezen Zonder tekst en uitleg. Alsof je niet bestaat. Wat doet dat met iemand?

Protocol: Niets vragen, alleen observeren en handelen

Vanmorgen heb ik met iemand van de EHBO kunnen praten. Hij vroeg hoe het nu gaat. Ik zei dat het goed gaat, maar heb hem ook de foto van m’n wondjes en het gat in mijn broek laten zien. De man is blij dat we elkaar weer tegenkwamen. Meestal bellen ze nog even om te vragen hoe het nu gaat. Alleen hadden we verder geen gegevens uitgewisseld, hij wist mijn naam niet eens! Hij legt uit dat ze volgens een protocol helemaal niets mogen vragen, alleen observeren en handelen.

Het was juist goed dat ik meteen had gezegd dat ik mijn benen niet voelde, dat had hij dus wél gehoord. Ik leg hem uit dat ik hem nogal rustig vond overkomen. Zijn antwoord klinkt nu heel logisch; zij zijn getraind om rustig te blijven, om te voorkomen dat ‘de patiënt’ door hún reactie in paniek raakt. Dat ‘niets mogen vragen’ gaan ze door dit ongeluk veranderen in het protocol. Lijkt mij goed!

Ik geef een schreeuw, maar die verdwijnt in de drukte.

Op de meeste zondagen heb ik na de kerkdienst nog tijd voor een bekertje thee en praten met bekenden. Totdat de auto komt om me op te halen. Het is een drukbezochte kerk en vooral naar de eerste dienst van de ochtend komen veel gezinnen met jonge kinderen. Zij kunnen na de dienst nog lekker even spelen terwijl hun ouders aan de thee en koffie zitten.  Ik ben het inmiddels wel gewend dat ze langs me rennen terwijl ik in gesprek ben. Of om tussen de kinderen door te slalommen op zoek naar een rustiger plekje. Pas dan ik dan rustig m’n thee drinken. Die zondag liep het anders… Verder lezen Ik geef een schreeuw, maar die verdwijnt in de drukte.

Als het goed bedoeld is, hulp dan altijd maar gewoon accepteren?

In mijn laatste blog vertelde ik over een man die mij een tijdje geleden aansprak in een winkel. Na een tijd praten was het me nog niet gelukt om alle puzzelstukjes van zijn verhaal op z’n plek te krijgen. Waar wilde de man naartoe? Aan het eind van mijn vorige blog was ik nog bezig om hem in de goede richting te duwen. Achteraf ben ik zeker blij dat ie me heeft aangesproken! Want hij heeft mij daardoor aan het denken gezet. Misschien jou ook wel, als je klaar bent met lezen.

Inmiddels snap ik wel dat zijn pijnpunt ligt bij mijn reactie op zijn hulp. Ik had dus niet iets laten vallen, zover ben ik nu. Misschien wilde hij mijn boodschappen op de band naar me toe schuiven zodat ik er goed bij kon? Ik vraag het hem dat lijkt weer een stukje van de puzzel die nu op de juiste plek ligt. ‘We komen er wel,’ zeg ik in mezelf, ‘maar we zijn er nog niet!’ Hij zegt dat hij dat inderdaad heeft gevraagd en ik daar wél goed op reageerde. Opeens zie ik voor me hoe het is gegaan en ik zeg; ‘Ik vind het prima als mensen dat doen, maar je komt niet ongevraagd aan mijn tas.’ Meneer is het met me eens dat mensen niet zomaar aan je tas mogen komen zonder toestemming van eigenaar.
Vanaf dat moment kunnen we samen de puzzel helemaal in elkaar zetten. Want zo is het gegaan: hij vroeg mij na het me toeschuiven van de boodschappen of het zo wel lukte. Waar ik ‘ja’ op antwoordde en hem bedankte voor zijn hulp. Een paar seconden later pakt hij een pak melk en stopt dat zonder iets te zeggen in mijn tas. Dát was iets waarop ik inderdaad geïrriteerd reageerde.

Zelf-doen-syndroom
Waar kwam die irritatie vandaan? Ik had al aangegeven dat ik verder geen hulp meer nodig had. Had al ‘nee’ gezegd dus en als iemand dan tóch ‘ja’ doet, dat valt bij mij verkeerd. Want dan ga bij mij een grens over; nee = nee.
Waarom doet iemand dat? Omdat men dan denkt dat ik toch ‘ja’ bedoel?
Ik heb geen last van een ‘zelf-doen-syndroom’: altijd alles zelf willen doen, ook als iets echt niet lukt. Ik weet alleen goed wat ik wel zelf kan en wat niet. Wanneer ik echt hulp nodig heb vraag ik er wel om.
Als ik dat niet zou doen, vraag je om ongelukken en heb ik er vooral mezelf mee.Ik schiet er dus niets mee op om hulp te weigeren als dat echt wel nodig is.

Zomaar maar iets te gaan doen zonder mij te vragen of als ik echt al duidelijk ‘nee’ heb gezegd, dat doe je niet. Dat begreep hij ook toen ik hem dat uitlegde.
Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die hier zo over denkt!
Ik ben daarom ook wel benieuwd hoe jij hierin staat.

‘Maar de man bedoelde het goed!’. Een opmerking van één van de dames van m’n Blogcluppie. Dat denk jij nu misschien ook wel. Je hebt een punt; het was een aanbod uit goede bedoeling.
Maar als het goed bedoeld is, moet ik hulp dan altijd maar gewoon accepteren? Ik vind van niet. Niet als ik iets echt wel zelf kan.
Niet als het mij niet echt helpt of, zoals nu, iemand alsnog ‘ja’ doet terwijl ik al ‘nee’ heb gezegd.

Dit was één van de dingen waar ik over nadacht na het gesprek met deze meneer. Iets anders waar ik over na ging denken, was mijn reactie op zulke situaties. Die was voor hem en het meisje achter de kassa niet vanzelfsprekend. Ik snap nu waarom. Voor mij motivatie om een volgende keer misschien minder kortaf te reageren. Uiteindelijk was het een goed gesprek, waar we allebei onze lessen uithaalden!