Is het vermoeiend om langer achter elkaar te vertalen?

The Passion in beeld en geluid: Gebarentaal

In mijn blog ‘The Passion 2019 in beeld en geluid: Deel 1’ heb je kunnen lezen waarom ik het lijdensverhaal van Jezus dit jaar niet één, maar drie keer heb gezien. Op dinsdag na Pasen bekeek ik de vertelling op NPO 1 Extra, de versie met behulp van een gebarentolk. Nu versta ik geen gebarentaal dus ik weet niet of de vertaling ook klopte, maar er vielen me wel andere dingen op!

Goed begin
Direct als de uitzending begint staat de vertaalster links in beeld.
Er wordt nog niet gesproken of gezongen, maar aan haar bewegingen kun je zien dat er al wel muziek te horen is. Ze is duidelijk groot in beeld, zodat je haar gebaren en gezichtsuitdrukkingen goed kunt zien. Zodra het koor begint te zingen begint ze met vertalen. Een goed begin! Ik had verwacht dat ze alleen gesproken tekst zou gaan vertalen. Leuk dat ze zo de kijkers meteen meeneemt in de uitzending. Omdat ik geen kennis heb van gebarentaal en me zo even niets bijzonders opvalt, spoel ik een stuk door.

Wisseltruc
We zijn al een tijd onderweg als de vertaalster ineens uit beeld verdwijnt en iemand anders haar plaats inneemt. Even ben ik daardoor afgeleid maar kan me daarna ook weer concentreren op het verhaal. Hoop stiekem wel dat dit de eerste en ook meteen de laatste keer is dat ik deze wisseltruc te zien krijg. Maar het is de eerste keer van in totaal zeven. Gelukkig zijn het niet ook nog zeven vertaalsters! Twee wisselen elkaar af.
Is het vermoeiend om langer achter elkaar te vertalen? Ik ken niemand die ervaring heeft met gebarentaal dus kan het niet navragen, maar dat zou kunnen. Je praat met je handen. Als het niet je eerste taal is, moet je eerst in je hoofd bedenken wat je wilt zeggen. Om het daarna te gebaren. Een stap extra dus dan spreken.

Onrust
Maar goed, de wisseltruc wordt zeven keer gedaan en dat vind ik wel storend. Er zit ook steeds kortere tijd tussen dat ze wisselen, niet steeds hetzelfde aantal minuten. Dat vind ik niet meer storend maar gewoon best wel irritant.
Misschien hebben ze allebei een aantal stukken voorbereid? Maar waarom dan pas na 20 minuten wisselen? Plus waarom zit er daarna wel kortere tijd tussen? Dit leidt me in ieder geval meer af dan het feit dat er iemand in beeld staat. Daar lette ik na een paar minuten niet eens zoveel meer op. Had het misschien ook prima gevonden als een gebarentolk tijdens de uitzending op NPO 1 te zien was geweest. Maar met zoveel wisselingen niet. Veel te onrustig.
Dat lijkt me toch ook voor de mensen die de gebarentolk nodig hebben om het verhaal te volgen? Wat mij betreft een verbeterpunt voor volgend jaar.

 

Als laatste heb ik The Passion geluisterd in plaats van gekeken. Hoe ik dat heb ervaren? Je leest ’t binnenkort in deel 3!

Is het echt zo dat het vanaf nu voor alle doelgroepen te volgen is?

The Passion 2019 in beeld en geluid.

‘Blinden en doven kunnen voor het eerst The Passion volgen’ las ik vlak voor Pasen op nu.nl. Dit past in het beleid om steeds meer programma’s voor alle doelgroepen toegankelijk te maken.
Op NPO 1 wordt de vertelling van de laatste uren van Jezus ondertiteld, op NPO 1 Extra kun je het volgen met een gebarentolk en op NPO 2 verzorgt één van de presentatoren de audiodescriptie. Vertaling: hij vertelt wat je niet kunt zien als de personages niets zeggen.
Ik ben blij dat na zeven edities de vertelling ook voor deze doelgroepen te volgen is! Als het waar is…
Niet echt een positieve instelling, ik weet ‘t. Maar is het ook echt zo dat het vanaf nu voor alle doelgroepen te volgen is?

Om dat te kunnen controleren heb ik The Passion dit jaar drie keer gezien.
De laatste jaren ga ik het Paasweekend met mijn ouders naar Duits-land en ik kijk samen met hen. Omdat ik altijd de live-uitzending op Witte Donderdag heb gekeken, besloot ik dat nu ook gewoon te doen. Om in de Paasstemming te komen.
Weer thuis heb ik mijn andere bril op gezet. Hoewel, ik wist nog dat op NPO 1 ondertiteling beloofd was en dus kon ik wel meteen controleren of dat klopte. Die ondertiteling was er niet. Tenminste niet zonder dat je daar zelf iets voor moest doen. Hopelijk wordt er bij de editie van 2020 wél voor ondertiteling gezorgd!
Ik ben benieuwd naar de versies met gebarentolk en audiodescriptie. Kennis van Gebarentaal heb ik niet dus ik kan niet controleren of de vertaling ook klopt, maar ik kan wel letten op andere dingen.
Is er één persoon die de hele vertelling gaat vertalen of meerdere? Ik heb wel eens het journaal met gebarentaal gezien maar dat duurt niet langer dan een half uur. Is het bij een langer programma ook één persoon of wisselen vertalers elkaar af? Ik heb geen idee of gebarentaal intensiever is dan spreken, ook als je het goed kunt.
Audiodescriptie kan ik nog geen voorstelling van maken maar dat lijkt me best lastig! Loopt de vertelling gelijk met het verhaal? Is er één verteller of meerdere? Praat diegene ook door het verhaal heen of vertelt hij echt alleen wat je niet kun zien?

Wat me opviel tijdens de uitzending met behulp van een gebarentolk, kun je lezen in deel 2 van ‘The Passion 2019 in beeld en geluid’. Wordt vervolgd!

Mijn nichtje heeft mij één keer een ‘waarom-vraag’ gesteld.

‘Petra, waarom…?’

Kinderen rond de drie jaar gaan na de peuterpuberteit een nieuwe fase in. Op bijna alles wat jij zegt volgt; “maar waarom?’ of ‘waarom dan?’ Meestal geef je in het begin wel echt antwoord op die vragen. Totdat je niet meer weet wat je moet zeggen en probeert ’t kind af te leiden. Wat meestal goed werkt. Herkenbaar? Mijn nichtje is vier en heeft die fase ook gehad. Ze heeft mij één keer een ‘waarom-vraag gesteld’, meteen een hele goede. ‘Petra, waarom kan jij niet lopen?’ Verder lezen Mijn nichtje heeft mij één keer een ‘waarom-vraag’ gesteld.

Zou ik mee willen werken aan dit programma als ze me zouden vragen?

‘Je zal het maar hebben’

Kortgeleden had ik een gesprek met een bekende over een tv programma. In dat programma worden mensen met een handicap of aandoening een paar dagen gevolgd. Om een beeld te krijgen van hun dagelijks leven. Ze vraagt zich af of zo’n programma niet net iets teveel is. Moet je mensen die er net even anders uitzien of leven wel zo onder een vergrootglas leggen? Is het goed om hun verhalen te laten zien? Ze vraagt me ook of ik aan zo’n programma mee zou werken. Haar vragen zetten mij aan het denken over wat ik vind van het bestaan van zulke programma’s. Verder lezen Zou ik mee willen werken aan dit programma als ze me zouden vragen?

Het voelt wel gek om ineens vier extra wielen te hebben.

‘He dat is handig!’ Ik gebruik hem vandaag voor het eerst, dus of het echt handig is weet ik nog niet! Na het ontdekken van de winkelkarren 2.0 heb ik ze toch nog een paar keer laten staan. Totdat mijn nieuwsgierigheid het won van de reactie van anderen. Maar wat blijkt, de eerste reactie was juist heel leuk!
Onder deel 1 zag ik een aantal vragen van lezers staan en heb de afgelopen weken meer vragen gehoord. Op die vragen zal ik in deze blog ook antwoord geven.
Verder lezen Het voelt wel gek om ineens vier extra wielen te hebben.

Ik weet wat ‘t zijn, maar toch zien ze er anders uit

In mijn ooghoek zie ik ze staan, helemaal achteraan in de rij. Verscholen in een hoekje. Staan ze daar al lang of heb ik ‘t gewoon eerder niet gezien? Langzaam rijd ik erop af om dat wat ik zag beter te kunnen bekijken.
Aan de binnenkant hangt een bordje met 4 plaatjes van rolstoelers. Twee waarop staat hoe het wél moet en twee waarop staat hoe het echt níet moet. Aan de voorkant een buis met een gat erin. Of de voorkant is de achterkant, dat kan ook nog.
Twee stangen wijzen naar voren met aan de uiteinden zwarte klemmen. Ik weet wat ‘t zijn, maar toch zien ze er anders uit: winkelkarren. Verder lezen Ik weet wat ‘t zijn, maar toch zien ze er anders uit