Dit leek de beste plek; de parkeerplaats wordt heel weinig gebruikt.

Rood-witte linten, oranje pionnen. Verderop een groot ijzeren hek. Vlak voordat ik de helling af rijd, de straat op, zie ik een ijzeren ding op de gehandicaptenparkeerplaats liggen.
Daaromheen dezelfde linten en pionnen. Ik blijf er nog een paar tellen naar kijken. Wat is het en waarom ligt dat ding daar?

Zwaar (denk)werk
’s Middags zie ik onze huismeester in de hal, roep hem en vraag of hij weet wat er is gebeurd. Er blijkt een bestelbusje tegen de balk te zijn aangereden die de maximale hoogte van (bestel)busjes aangeeft die toegestaan is op het parkeerdek. De chauffeur dacht dat het nét zou kunnen! Net niet dus.
Het hek dat op de helling naar het parkeerdek staat, moet voorkomen dat busjes toch naar boven rijden. Dat ding wat ik die ochtend op de aangepaste parkeerplaats zag liggen, is die balk. Hij ligt er nu nog. En hij ligt wel héél precies op die parkeerplaats. Dat moet bewust gedaan zijn. Ik begrijp niet waarom het precies dáár ligt.

‘Die balk is loodzwaar, het was al een hele klus om ‘m daar te krijgen! Dit leek de beste plek. De parkeerplaats wordt heel weinig gebruikt en er zijn nog twee parkeerplaatsen naast.’ Verbaast het je dat ik dat geen sterk argument vond?

Langer dan een paar dagen duurt het vast niet voor alles weer is zoals het hoort…

Een week later…
Alles ligt er nog precies zo. Ik vraag de huismeester of hij weet hoe lang dit nog duurt. Hij zegt dat men het niet eens is over de offerte van de reparatie. Eerder dan dat ze het eens zijn wordt het niet opgelost. Dus kan ook de parkeerplaats voorlopig niet weer gebruikt worden…
‘Dat wordt aan de straat instappen of de auto moeten midden op de parkeerplaats gaan staan als ik met iemand mee wil rijden in de auto.’
Ze gaan balk zo snel mogelijk gaan verplaatsen. Waarheen weten ze nog niet, daar denken ze met z’n allen nog even over na.

Drie dagen later…
Het was onmogelijk om hem ergens anders neer te leggen. Te zwaar.
De avond daarna word ik opgehaald. Als ik buiten kom zie ik dat de Laden & Lossen parkeerplaatsen bezet zijn. Het lijkt erop dat ik beneden langs de weg moet instappen.
Alsof het zo afgesproken is, komt de eigenaar van één van de auto’s naar buiten, stapt in de auto en gaat weg. Ik ga zonder nadenken midden op de parkeerplaats staan. Ik voel me net een levend rolstoelparkeerplaats-bord, maar zie ook geen andere mogelijkheid om hem bezet te houden tot ik word opgehaald.

Weer een week later…
Een week later is er een bewonersvergadering. Vriendin en buurvrouw K. is er ook. Vlak voor het beginnen van de Rondvraag hebben we een kort overleg; gaan we ‘De Balk’ wel of niet op tafel leggen? Vooral om aan te geven dat dat ding daar nu wel lang genoeg gelegen heeft, doen we het wel. Van andere bewoners krijgen we wat bijval, maar veel helpt dat niet.
We moeten geduld hebben, de oplossing komt wel! Erover doorgaan heeft duidelijk geen zin dus K. en ik houden ons verder stil.

Onderweg naar huis rijd ik achter een groepje medebewoners en ik vang een stukje van hun gesprek op. Ze hebben het over ‘De Balk’ en vragen zich hardop af of er nu echt geen andere oplossing is.
Kunnen de bordjes niet tijdelijk gewisseld worden? Dan is de aangepaste parkeerplaats weer vrij en de Laden & Lossen-parkeerplaats even niet te gebruiken. Eén van de buren kan zien dat je de schroeven makkelijk kunt losdraaien, wat ik niet verwacht had. Het lijkt mij een prima oplossing! De volgende dag stel ik dit voor aan de huismeester. Niet veel later is het geregeld. Beetje jammer dat ik hier zelf niet aan gedacht heb! Hoewel, door dit te delen met andere bewoners gaven we hen de mogelijkheid om mee te denken. Wat zorgde voor een (tijdelijke) oplossing.

Drie weken later…
De balk is weer teruggeplaatst. Er zat blijkbaar niet zo’n haast achter toen de bordjes waren omgedraaid.

Kijktip: Rolstoel roadmovie

Gisteravond was ik zomaar wat aan het zappen totdat ik op NPO 2 bleef hangen. Daar zou na de reclame de documentaire ‘Rolstoel roadmovie’ beginnen. In deze documentaire serie geeft filmmaker Mari Sanders antwoord op de vraag: Hoe ziet Europa eruit door de ogen van mensen met een handicap?
De eerste aflevering was gisteren en de andere afleveringen worden uitgezonden op woensdag 22 en 29 mei. Ik ga alle afleveringen kijken en mijn mening per aflevering hier met je delen. Mijn visie op de eerste aflevering kun je vanaf zondag lezen!

Wil je een bericht ontvangen wanneer ik nieuw leesvoer geplaatst heb? Laat dan even je e-mailadres achter en je krijgt een mail met de link naar mijn nieuwste bericht.

Zou ik mee willen werken als ze me zouden vragen?

Kortgeleden had ik een gesprek met een bekende over ‘Je zal het maar hebben’. In dat programma worden mensen met een handicap of aandoening een paar dagen gevolgd. Om een beeld te krijgen van hun dagelijks leven. Ze vraagt zich af of zo’n programma niet net iets teveel is. Moet je mensen die er net even anders uitzien of leven wel zo onder een vergrootglas leggen? Is het goed om hun verhalen te laten zien? Ze vraagt me ook of ik aan zo’n programma mee zou werken. Haar vragen zetten mij aan het denken over wat ik vind van het bestaan van zulke programma’s. Verder lezen Zou ik mee willen werken als ze me zouden vragen?

Het voelt wel gek om ineens vier extra wielen te hebben.

‘He dat is handig!’ Ik gebruik hem vandaag voor het eerst, dus of het echt handig is weet ik nog niet! Na het ontdekken van de winkelkarren 2.0 heb ik ze toch nog een paar keer laten staan. Totdat mijn nieuwsgierigheid het won van de reactie van anderen. Maar wat blijkt, de eerste reactie was juist heel leuk!
Onder deel 1 zag ik een aantal vragen van lezers staan en heb de afgelopen weken meer vragen gehoord. Op die vragen zal ik in deze blog ook antwoord geven.
Verder lezen Het voelt wel gek om ineens vier extra wielen te hebben.